Vanavond opent de 67ste editie van het filmfestival van Cannes met Grace of Monaco, een biopic met een grote hoofdrol voor Nicole Kidman. Juryvoorzitter van ‘s werelds belangrijkste filmevenement is de Nieuw-Zeelandse filmmaakster Jane Campion. Ook drie van de overige zes juryleden zijn vrouwen. Heeft Cannes iets goed te maken?
In tegenstelling tot wat sommigen een paar jaar geleden verwachtten is 3D in de artistieke film nog steeds een zeldzaamheid. Dus als er dan in deze hoek weer eens iets opduikt maakt dat direct nieuwsgierig. En dan bedoel ik dus niet Cathedrals of Culture, het 3D-filmproject van Wim Wenders en vijf andere filmmakers met gebouwen in de hoofdrol. Dat Wenders een 3D-gelover is wisten we al. Ik bedoel... Lees verder
Lars von Trier is present op de Berlinale en draagt een T-shirt met het Cannes-logo en de tekst ‘persona non grata’. Dat verwijst naar de rel in Cannes na zijn mislukte grap over Hitler. Sindsdien zegt hij niets meer tegen de pers. We zien zondagmiddag dus op de monitor in de persruimte
Stel je een ouderwets gedistingeerde komedie voor, maar dan gefilmd met moderne vaart, in de kleurrijke en barokke stijl van een rijk gedetailleerd stripverhaal vol complotten en ontsnappingen, afgerond met een parfum van melancholie. Dan kom je in de buurt van The Grand Budapest Hotel, de nieuwe film van
We feliciteren Marwan Kenzari! Hij is geselecteerd als een van de Shooting Stars, de tien beste jonge Europese acteurs die op het filmfestival Berlijn 2014 in de schijnwerpers worden gezet.
Deze jaarlijkse presentatie van nieuw talent kan met wat geluk
Vijf redenen om naar de expositie ‘’Schönberg & Kandinsky’’ in het Joods Historisch Museum te gaan. En twee waarom je een bezoek achterwege kunt laten.
“Kinderen kunnen het beste beoordelen wat een goede kinderfilm is”, zo sprak een lid van de Cinekid-kinderjury vol zelfvertrouwen. Daar valt mogelijk nog wel iets op af te dingen, maar feit is wel dat er bij de prijsuitreiking op de feestelijke slotavond van het Cinekid-festival opmerkelijke overeenstemming met de volwassen jury was. Niet alleen nomineerden beide jury’s tweemaal... Lees verder
‘Eutopia komt uit het Grieks en betekent zoveel als ‘Goede plaats’. Met deze installatie wil ik de mensen laten nadenken over wat dat is: een goede plaats.’ Architect en beeldend kunstenaar Filip Berte werkte zeven jaar aan zijn ‘Goede Plaats’ en het resultaat ervan is nu te zien in het Utrechtse Zijdebalen Theater.
Op de dag dat in Den Haag gestemd zou worden over het nieuwe Spuiforum, is bekendgemaakt dat Robert van Leer vertrekt als zakelijk leider van het Nederlands Dans Theater. Van Leer neemt ontslag om puur ‘persoonlijke redenen’, volgens de persvoorlichter van het gerenommeerde dansgezelschap.
Er zijn mensen die nachten in de rij liggen voor een kaartje. Het Berliner Ensemble is namelijk mythologisch groot. Zo groot als de Royal Shakespeare Company in Engeland, of La Comédie Française in Frankrijk. Monumenten voor cultuurgeschiedenis, gewijd aan één schrijver, zoals Brecht of Shakespeare, of aan een hele historie, zoals de Fransen dat gewend zijn. Wij Nederlanders hebben
Er bestaat dus figuratieve muziek. Muziek die, net als een figuratief schilderij, een tamelijk accurate afbeelding van de werkelijkheid biedt. De compositie ‘Hurricane Transcriptions’ van Sonic Youth-gitarist Lee Ranaldo is zo’n plaatje:
Maria is gearresteerd bij een demonstratie en in een cel gegooid naast een heroïneverslaafde, terwijl haar zus Martha zojuist een opvang voor daklozen is begonnen. En Lazarus, ja, Jezus brengt ook hier hem weer tot leven, met ronduit adembenemende klanken. En dan zijn we nog niet eens halverwege.
Met een heus gala presenteert de Reisopera 2.0 zichzelf. En ontdoet gelijk het gala van het stoffige imago. Met dank aan het Nederlands Blazers Ensemble.
Na ruim vier uur gebeurt het dan toch: emotie. Het vrije Zwitserland baadt in een gouden zonlicht en het koor zwelt aan over de mooiste orkestklanken die Rossini componeerde. Onwereldse klanken, die weinig van doen hebben met de bekendste klanken uit Guillaume Tell – de galoppade uit de ouverture.
Mooi natuurlijk dat Amour van Michael Haneke gisteravond op Malta bij de uitreiking van de European Film Awards niet alleen bekroond werd als beste film, maar ook de regieprijs en prijzen voor beste acteur en actrice kreeg toegeschoven. Maar een beetje saai begint die lofzang op Haneke’s nieuwste wel te worden. Genoeg dus hierover.
Wat een feestelijke openingsfilm was dat! De keuze van het Nederlands Filmfestival voor Nono, het zigzag kind had natuurlijk te maken met het feit dat de Nederlandse familiefilm dit jaar speciaal in de festivalschijnwerpers wordt geplaatst. Maar ook los van dat thema was het een niet te versmaden aftrap. Want we mogen dan graag mopperen dat het weer niet is gelukt om een Nederlandse film in de... Lees verder
Woensdag 1 augustus 2012 maakt het Fonds Podiumkunsten de uitslag bekend van de loterij die het verlenen van subsidie aan kunst inmiddels is geworden. Er dreigen enorme kortingen: gezelschappen en makers die inmiddels vast onderdeel leken uit te maken van het Nederlandse kunstlandschap zullen verdwijnen. Hoe het er precies uit gaat zien, weten we
De Nederlandse film Hemel is op het festival van Berlijn door de jury van internationale critici uitgekozen tot beste film in de Forum-sectie voor jonge cinema. Dat is een mooi succes voor regisseur Sacha Polak die met dit drama over een jonge vrouw die op zoek naar liefde het spoor is kwijtgeraakt haar eerste lange speelfilm aflevert. Hemel, naar een scenario van Helena van der Meulen, sluit aan... Lees verder
Zouden de hedendaagse revolutiemakers Shakespeare wel eens bestuderen? In Cesare deve morire (Caesar Must Die), de competitiebijdrage van de Italiaanse gebroeders Taviani, zijn we getuige van de voorbereiding en uitvoering van Shakespeare’s Julius Caesar. Wie dat ziet met het wereldrumoer in het achterhoofd zal vaak een schok van herkenning voelen. De tragedie over een staatsgreep in het... Lees verder
Kan een cineast die in West-Duitsland geboren en getogen is precies de juiste toon treffen in een film die in het voormalige Oost-Duitsland speelt? Ik had daar nog niet zo bij stil gestaan, maar de Berliner Zeitung wierp die vraag op naar aanleiding van Christian Petzolds Barbara, over een Berlijnse kinderarts die na een verzoek naar het westen te mogen reizen voor straf wordt gedegradeerd naar... Lees verder
Timo Vuorensola heeft het hem geflikt. Misschien gaat u bij het lezen van de naam van deze Finse regisseur en videoclipmaker nog geen licht op, maar dan behoort u niet tot de uitgebreide internetfanclub die al enkele jaren de wordingsgeschiedenis van de potentiële culthit Iron Sky op de voet volgt. De wereldpremière op het festival van Berlijn is nu de bekroning van alle inspanningen die, zo liet... Lees verder
De 62e Berlinale opende vanavond met Les adieux à la reine van Benoït Jacquot, een Frans kostuumstuk dat zich niet aan de regels houdt. De jurken die de bedienden van koningin Marie Antoinette dragen worden vies en een van de hoofdpersonen struikelt in haar haast en gaat tweemaal languit. Als de film begint schrijven we 14 juli 1789, en de Bastille is zojuist bestormd. Berichten over het volk dat... Lees verder
Er was een tijd, dat kunst geen volle zalen hoefde te trekken om toch door de bevolking geaccepteerd te worden. Op het totale budget van een gemeente kost zoiets als kunst tenslotte niet meer dan een grijpstuiver, je wordt er dus niet slechter van, terwijl je er in het beste geval wel alleen maar beter van kunt worden. Zo is De Internationale Keuze van de Rotterdamse Schouwburg ooit begonnen. Nu... Lees verder
Opiniepeilers opgelet: “Mensen geven op de meeste vragen die hen in het leven gesteld worden het gematigde antwoord. De personages in ‘This is not a love story’ zijn heel gewoon, heel gemiddeld. Daarin klikt het tussen die twee. Het is een afloop waar je een enorme voldoening bij voelt.” Enthousiasme overheerst na het openingsweekend van De Internationale Keuze van de Rotterdamse Schouwburg, het... Lees verder
Voor de openingsavond van De Internationale Keuze is de Rotterdamse Schouwburg even omgetoverd tot de Volksbühne in Berlijn. Dezelfde zwart plastic lappen aan de wanden, hetzelfde lelijke gele voordoek en – het meest in het oog springend – de stoelen in de zaal zijn vervangen door witte zitzakken. Die zitzakken worden in Berlijn overigens alom verfoeid en bespot. Ze moeten immers vooral verhullen... Lees verder
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.