Het Veem is een klein maar belangrijk theater en onofficieel productiehuis dat uitkijkt op de Houthavens in Amsterdam. Het huis is sinds jaar en dag de thuishaven voor internationaal opererende, hedendaagse podiumkunst. Een plek waar de kunstenaar en zijn of haar experimentele werk nog centraal staan. Sinds in 2014 Anne Breure directeur werd, draagt het als toevoegsel House of Performance. Met... Lees verder
Er zijn landen in de wereld, waar de grenzen tussen de kunstdisciplines niet zo scherp getrokken zijn als hier. Het Holland Festival is onder de nieuwe leiding van Ruth MacKenzie bezig ons een inhaalslag te laten maken. Ze haalt hier evenementen heen waarbij de grenzen tussen beeldende kunst, performance, video, film- en podiumkunst niet meer te trekken zijn. Gebeurtenissen die op een voor ons... Lees verder
De Zwitserse theatermaker Milo Rau maakte een theatertrilogie over de teloorgang van het Europese ideaal. Het tweede deel The Dark Ages staat nu op het Holland Festival. Rau combineerde de pijnlijke, persoonlijke levensverhalen van zijn spelers met thema’s uit het werk van Tsjechov, Shakespeare en de Griekse tragedies. Met een Freudiaans sausje: ‘Talloze mensen die The Dark Ages hebben gezien... Lees verder
Hoe kun je een intens gecompliceerde geschiedenis herschrijven vanuit een ander perspectief? Door groteske glazen marionetten te gebruiken en geen acteurs. Deze revolutionaire vondst was op 8 juni te zien in het Holland Festival, en is daar 9 juni nog mee te maken. De Egyptische kunstenaar Wael Shawky neemt ons in die film mee naar vervlogen eeuwen en toont ons een Arabisch perspectief op de... Lees verder
Champagne bij BAK in Utrecht, diepe teleurstelling bij Het Nieuwe Instituut in Rotterdam: de Raad voor Cultuur heeft gesproken. Vandaag, donderdag 19 mei 2016, kwam het eerste advies na de draconische kunstbezuinigingen door het eerste kabinet Rutte uit, en er rollen koppen. Amsterdam verliest de prestigieuze presentatie-instelling De Appel, in Den Haag moet collega-instelling Stroom zijn... Lees verder
Het rauwe in Something Raw kan allerlei dingen betekenen. De eerste gedachte is misschien iets ruigs, als in het effect van schuurpapier op de huid of de ravage die een olifant achterlaat in de porseleinkast. Maar ruig is een afgeleide betekenis. Rauw betekent allereerst onbewerkt en vers. Er spreekt een zekere hoop uit de combinatie van ruig en rauw: kunstenaars die als rebellen, desnoods op een... Lees verder
Drie mongolen die Mongolen spelen. Dschingis Khan, de openingsvoorstelling van Something Raw, is provocerend en consequent. Met deze voorstelling van het Duitse theatercollectief Monstertruck, of het eveneens uit Berlijn afkomstige Man Power Mix van Sheena Mcgrandles en Zinzi Buchanan, doet het festival Something Raw zijn naam eer aan. Something Raw is een festival waarin de Amsterdamse theaters... Lees verder
Zoals ik in mijn eerdere artikel over de Nederlandse Dansdagen schreef, won choreograaf Loïc Perela dit jaar de Prijs van de Nederlandse Dansdagen Maastricht. Het leverde hem 12.000 euro op om in zijn nieuwe project HASHTAG te steken. De toekenning van de prijs heeft sommige eerdere winnaars op weg geholpen (Monique Duurvoort, Joost Vrouenraets, Erik Kaiel, Muhanad Rasheed, Joeri Dubbe, Alida... Lees verder
“It’s all right.” in hoeveel liedjes van de Top 2000 komt die zin voor? Te veel om op te noemen. Dan nu dus de opdracht al die verschillende “It’s allright”‘s te zingen in de melodie waarin elk publiek ze zal herkennen. De vier spelers in ‘Total Eclipse of The Heart’ van Theatergroep Kassys vullen op die manier een dik uur theater. Elk woord... Lees verder
Had Anton Tsjechov nu geleefd, had hij voor televisie geschreven. Geen toneel, en zeker geen film. Sterker nog, vernieuwend als de grote Russische toneelschrijver tijdens zijn korte leven (1860-1904) al was, had hij nu iets gedaan met selfiesticks en contactmicrofoons. Het resultaat was waarschijnlijk zoiets geweest als wat de Braziliaanse kunstenares Christiane Jatahy nu gemaakt heeft. Zij nam... Lees verder
Begin maart ging The Great War Machine, het nieuwe stuk van regisseur Joachim Robbrecht, in première in Theater Frascati. Een week eerder was in de Rotterdamse Schouwburg Swamp Club te zien, van de Franse regisseur Philippe Quesne. Beide voorstellingen gaan in op het huidige politieke klimaat. Waar Swamp Club uitdrukkelijk zwijgt over de wereld die het ter discussie stelt, is The Great War... Lees verder
Nederland is een van de weinige landen waar Science Fiction geen rol speelt in mainstream media, laat staan in de kunsten. Als we al eens naar boven kijken, dan gaat dat via de ontwapenende Duploblokjes van Govert Schilling, of het mild ironische commentaar van Vincent Icke in DWDD. Of maken we van ‘Missie Aarde’, een falende soap met kibbelende komedianten in een verder totaal... Lees verder
Er komt weer een Bambierambam. Om de paar jaar nemen de twee kernleden van theatergroep Bambie (Jochem Stavenuiter en Paul van der Laan) met gastacteurs voor enkele dagen hun intrek in een theater in Nederland om enkele oude voorstellingen opnieuw te spelen.
De kinderen stellen zich één voor één voor. Ze bouwen sets, maken muziek en spelen scènes. Er is een catastrophe op handen. Ze speculeren losjes: word het een nucleaire of biologische aanval, een vliegtuig of een raket, een tsunami of een bombardement? In Next Day, afgelopen weekend bij Theater Frascati te zien, oefenen zij op een aanval van ‘aliens’. Dat vat de boel in ieder geval... Lees verder
5:Echo, de meest recente productie van choreografe Nicole Beutler, is een curieuze voorstelling. Alle aandacht gaat uit naar twee fameuze pioniers van de Nederlandse dans in de jaren 60 en 70: Ellen Edinoff en Bianca van Dillen. Toch laat Echo vooral zien hoe onmogelijk (en misschien ook wel onwenselijk) het is om vergane glorie te willen doen herleven. Danseres Kelly Hirina wordt nooit Ellen... Lees verder
Je kon erop wachten. Meppelgate. Marieke Heebink, topactrice bij Toneelgroep Amsterdam, had de euvele moed om in de krant te zeggen dat ze blij is in een uitverkocht ‘Angels in America’ in New York te staan. “Godzijdank hoef ik niet naar Meppel” zegt ze. Aj. Aj. Hoe durft ze! Dat levert gegarandeerd boze reacties op. En niet alleen uit Meppel. Terwijl ik toch durf te wedden dat de inwoners van... Lees verder
Deze vrijdag breken op Radio Futura leden van Dood Paard en tg STAN zich het hoofd over wat kunst is, en hoeveel het mag kosten.
Je moet echt een hardcore debatliefhebber zijn om vrijwillig naar een gesprek over educatie te willen luisteren. Toch wordt de uitzending van Radio Futura deze donderdag interessant, want het gaat over Radicale Educatie en hersenen. Hersenen zijn hot, dankzij Dick Swaab en inzichten uit brain based teaching.
Het barst los tijdens het Nederlands Theater Festival en gaat nog langer door. Frascati 4 wordt drie weken lang geannexeerd door de liveradioshow Radio Futura – De Stem van de Toekomst. Eén van de Radio Futuristas, Heske van den Ende, legt hieronder even uit waarom je ook vooral online moet meeluisteren.
Hoe kan een doorgaans heel gewone, aimabele theaterdirecteur opeens naar buiten komen met de mededeling dat een paar orkesten weg kunnen en het Nationale Ballet moet worden geoutsourced? Wij vroegen ons dat af en togen gisteren naar de parkeergarage bij het Concertgebouw.
Nog voordat ze afstudeerde aan de mime-opleiding zwoer Boukje Schweigman de taal af. Ze werkte in haar voorstellingen een woordloze filosofie uit. Het mysterie van het leven zoekt ze. Hoe weids en ongrijpbaar haar uitgangspunten ook zijn, haar voorstellingen geven het publiek de meest directe, nabije, aan de huid voelbare sensatie mee die in een theater denkbaar is.
Wie aan de misvatting lijdt dat dans gaat over schoonheid wordt door Gisele Vienne genadeloos uit de droom geholpen. Haar stukken gaan over pijn. Soms bloederig en expliciet, soms gesublimeerd maar niet minder krachtig. The Pyre is een overweldigend stuk dat de toeschouwer duizelig achterlaat.
‘The Pyre’, de nieuwste voorstelling van de internationaal rijzende ster Gisèle Vienne, lijkt aanvankelijk minder verontrustend dan haar eerdere werk. Stukken als ‘Jerk’ (2008), gebaseerd op het waar-gebeurde verhaal van een jonge seriemoordenaar, en ‘This is how you will disappear’ (2010), met een donker bos in de hoofdrol, waren slechts op enkele plekken in... Lees verder
Zes acteurs, vier jaar in een bunker. Een is dood. Dat zijn de gegevens waar we het mee moeten doen in Tratando de hacer una obra que cambie el mundo. Volgens deze titel proberen de acteurs een toneelstuk te maken dat de wereld zal veranderen. De personages hebben zich opgesloten in een ondergrondse bunker en krijgen via een pakketje af en toe proviand.
Deze maand staat in het teken van het Holland Festival. Cultuurpers doet vrijwel dagelijks verslag. Waar kijken we het meest naar uit?
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.