Daar zit hij, bovenaan, genietend van het uitzicht. Camiel Corneille heeft zojuist zijn eigen werk bedwongen, een hels instrument van een houten plaat van vier bij vier die alle kanten op kan draaien, behalve de goede. Een bewegende evenwichtsbalk die je ook nog een flinke mep kan bezorgen. Camiel Corneille heeft hem zelf ontworpen en gaat het ding te lijf met een jaloersmakend volhardende... Lees verder
Paradais – ‘paradijs’ – is de cynische titel van de nieuwe, onthutsende roman van Fernanda Melchor. De wereld die de Mexicaanse schrijfster oproept, heeft meer weg van de hel. Polo, een donkere jongen van 16 die met zijn moeder in een klein Mexicaanse dorpje woont, heeft zijn leven tot nu toe nogal verkloot. Hij is van school getrapt, rookt en zuipt zich een ongeluk, en zijn moeder, die niet... Lees verder
Een sensitieve roman over jezelf mogen zijn, dat is het nieuwe boek Wat stilte wil van Arthur Japin. Hij vertelt het tragische levensverhaal van Anna Witsen, wier carrière als zangeres werd gebroken in de knop. Wie kent ze nog, de negentiende-eeuwse schrijvers en kunstenaars die bekend zijn geworden als de Tachtigers? Dichters als Willem Kloos, Albert Verwey, Frederik van Eeden, Herman Gorter en... Lees verder
We gaan te laat dood. Meestal. Niemand wil immers de laatste levensjaren lekkend in een verpleeghuis doorbrengen, verzorgd door steeds weer ander personeel dat zijn stinkende best doet, maar niet tot de liefde in staat is die kinderen, of goede vrienden bij gebrek daaraan, zouden kunnen geven. Liever een pilletje dan dement, zeggen we, maar dan moet je wel ‘Ja!’ kunnen en willen... Lees verder
De tweede roman van Gianfranco Calligarich die in het Nederlands is vertaald, is al even indrukwekkend als zijn goed onthaalde vorige. In de omhelzing van de rivier is een zinderend verhaal die de hoofdpersonen en de lezer in de greep houdt tot de laatste bladzijde. Pas twee jaar geleden verscheen de eerste Nederlandse vertaling van een van de romans van de Italiaanse schrijver Gianfranco... Lees verder
In zijn nieuwe roman Als ik terugkom toont de Italiaanse schrijver Marco Balzano een verborgen wereld: die van vrouwelijke migranten die door welvarende westerlingen worden ingehuurd om hun demente bejaarden, kinderen en het huishouden te verzorgen. In Oost-Europa bestaat er een woord voor de burn-out die miljoenen Oost-Europese huishoudelijke en zorghulpen treft: ‘de Italiaanse ziekte’. Vaak... Lees verder
De Argentijnse schrijfster Aurora Venturini was 85 toen ze de Premio Nueva Novela ontving voor De nichtjes, dat ze anoniem had ingezonden. Eindelijk kreeg ze de erkenning waar ze naar verlangde, met dit excentrieke, fascinerende verhaal met even excentrieke en fascinerende personages. In De nichtjes vertelt Yuna over haar monsterlijke familie van ‘misbedeelden’. Yuna zelf is zwakbegaafd en haar... Lees verder
Je zou, wanneer je de Biënnale Arte Venetië 2022 bezoekt, meteen ‘woke’ of ‘wokisme’ kunnen roepen. Zo moeilijk is dat niet, want in de keuzes van de curator ligt de nadruk op vrouwelijke en niet-westerse kunstenaars.1 Maar ik zou dat te gemakkelijk vinden en uiteindelijk onterecht. Wanneer je probeert fris te kijken – alle beschouwingen vooraf vergetend – valt het op, althans viel het mij op:... Lees verder
Veertien jaar na de dood van haar Joodse moeder vond presentatrice Dieuwertje Blok haar oorlogsdagboek. Met haar debuut Dragelijke lichtheid brengt Blok een warm eerbetoon aan de vrouw die haar het leven schonk. Een beroep in de spotlights – Dieuwertje Blok heeft het niet van een vreemde. Haar oma Saartje, die als dochter van vishandelaren opgroeide in de Joden Houttuinen in Amsterdam, had... Lees verder
In Brengschuld keert Jan Siebelink terug naar zijn vertrouwde familie Sievez, en voegt een nieuw hoofdstuk toe aan het verhaal over de ondergang van hun kwekerij. Al sinds zijn grootste succesroman Knielen op een bed violen keert schrijver Jan Siebelink geregeld terug naar zijn personages Hans en Margje Sievez, hun zoon Ruben, en vooral naar hun kwekerij in Velp. Ook Siebelinks nieuwe roman... Lees verder
Mountains en Molehills heet de expositie die EYE heeft gewijd aan Fiona Tan. Een videokunstenaar die vaak werkt met archiefbeeld. Uit de beeldbank van EYE kwam het ruwe materiaal voor Footsteps: een persoonlijk document en tevens terugblik op Nederland zoals we dat zelden zien.
Stoppen of doorgaan tot je er bij doodvalt? En kun je op de ander bouwen? Serieuze levensvragen die gelegenheidsduo Peter Blok en Bas Hoeflaak vanaf een trapeze in de nok van hun circus grappend en grollend tot een antwoord brengen. De droge humor en smoelwerken van Peter Blok (ervaren toneel-, film- en tv-acteur) en van acteur-cabaretier Bas Hoeflaak (Sluipschutters) zijn ideaal voor... Lees verder
Sorry zeggen schijnt moeilijk te zijn, als we de liedjes erover moeten geloven, en als we de tijd meten die Nederlandse regeringen ervoor nodig hebben. Maar sorry is ook heel makkelijk, als je bedenkt hoe vaak je niet opzij wordt gedrukt in de rij voor het een of ander, nadat er achter je het woord ‘sorry’ heeft geklonken, of – als dat niet heeft geklonken – dat je het... Lees verder
Twee musea voor de prijs van één. Met een Mona Lisa in de maak. Op 20 km van de Nederlandse grens. Wat is mooier? Het gebouw of de collectie? Afgelopen weekend heropende het Antwerpse Koninklijk Museum voor Schone Kunsten, na liefst 11 jaar. En dat dreunt door tot ver buiten de havenstad. Ik loop naar binnen met een Deense kunsthistorica, die zegt te vloeken en tieren om de priegelige... Lees verder
“De regering eist dat we alleen nog kunstenaars uit de eigen regio laten zien. Dat zou voor ons een enorme aderlating zijn, omdat we een internationale kunstruimte zijn. Maar we hebben er iets op gevonden. We nodigen nu internationale topkunstenaars uit die hier wonen, of we bieden ze een residentie aan, zodat ze tijdelijk in de stad wonen. Zo voldoen we toch aan de eisen.” Frank Motz... Lees verder
Het kan aan het weer liggen, of aan mijn humeur, maar 2022 was een van de beste edities van Theaterfestival Boulevard die ik in de afgelopen decennia heb meegemaakt. Van de belangwekkende, en ook een beetje ontregelende opening tot en met de laatste avond, die ik gisteren meemaakte zag ik lef, hartstocht en verlegde grenzen. Niet overal allemaal tegelijk, maar op losse podia, en op verschillende... Lees verder
John Buijsman en Helmert Woudenberg vormen een heel grappig duo. Buijsman de oer-Rotterdammer, zeker ook qua tongval, maar ook de acteur die rolvast is, en duidelijke karakters speelt. In De Recreanten, een stuk dat hij voor en over zijn eigen vakantiecomplex in Hoek van Holland maakte, speelt hij samen met Helmert Woudenberg. De bedenker van het continue improviseren heeft een terloopsheid in... Lees verder
Na bijna dertig edities heb ik eindelijk mijn Boulevard-vuurdoop gehad. En wat een verademing was het. Publiek van 2 tot 80, een festivalterrein waar je gewoon overheen kunt banjeren zonder kaartje. Sterker: een festivalterrein waar je ook op een buitenpodium naar acrobatiek en dans kunt kijken zonder kaartje! Ik zag mensen hun hondje uitlaten en even kijken of er nog iets leuks was, ik hoorde... Lees verder
Het was wel een beetje veel van het goede, maar de nabijheid van zoveel blije mensen in een kleine ruimte, zonder airco maar met enthousiast zwetende dansers, was fijn om mee te maken. Het heet ‘Out of the Box’ en wordt tijdens het Bossche Theaterfestival Boulevard bij elkaar gedanst en geacrobatiekt door The100hands uit Breda. Een voorstelling voor mensen vanaf 6, maar dus wel... Lees verder
Het leek er even op of we in een live versie waren terecht gekomen van The Square, maar het was gewoon de officiële openingsvoorstelling van Theaterfestival Boulevard in Den Bosch. Nu staat dat festival mijlenver van de inzichzelfgekeerde elitaire kunstwereld die in die Deense film wordt opgeschrikt door een menselijke gorilla-act die volledig uit de hand loopt, maar ongemakkelijk was het wel bij... Lees verder
Een dansconcert met staand publiek, dat belooft iets nieuws te zijn. Want hoe vaak gebeurt het niet dat je in de zaal, opgezweept wordt door muziek en dans, op je handen moet zitten. Dit klinkt als de uitkomst! We mogen kijken en zelf ook bewegen op Krautrock, gemengd met trance-achtige repetitieve delen. Lisbeth Gruwez en Maarten van Cauwenberghe nodigen ons uit om twee ellendige Corona-jaren... Lees verder
In Amare vonden voor het eerst de eindvoorstellingen plaats van een van de nieuwe bewoners van de Haagse cultuurkolos: de dansvakopleiding van het Koninklijk Conservatorium. Wat valt op? De pandemie voorbij Vorig jaar nog konden in het oude conservatorium maximaal 50 bezoekers de eindvoorstelling bezoeken, met mondkapjes op en met 2 stoelen afstand tot elkaar. Het nieuwe danstheater in Amare was... Lees verder
De verwachtingen zijn hooggespannen voor Stations, het laatste werk van danseres en choreograaf Louise Lecavalier. Ze is al decennia een begrip in de danswereld, eerst als danseres en muze van Edouard Lockes La La La Human Steps, en sinds 2006 met haar eigen Fou Glorieux. Haar intensiteit en atletische vermogens zijn indrukwekkend, ze tergt de grenzen van haar lichaam. Ook nu ze 63 jaar is. Kan... Lees verder
Voguing en religie in Yishun is Burning bij Julidans Grapje: Een politieman uit de VS vertelt dat hij ooit drie gewapende drugsdealers tegelijk in de handboeien kreeg. Een brandweerman uit Engeland schept op dat hij tien mensen uit een brandende flat redde. Een Singaporees zegt dat hij in Yishun woont. Iedereen klapt voor de Singaporees. Yishun is de dystopische voorstad van Singapore. En het is... Lees verder
Eigenlijk was het te erg om vol te houden. Misschien had ik inderdaad mijn impuls om hard weg te lopen moeten volgen, maar ik ben blijven zitten bij Kein Licht. Dit stuk, geschreven door Elfriede Jelinek, gecomponeerd door Philippe Manoury en geregisseerd door Nicolas Stemann, was namelijk technisch best goed. Alleen dat hondje, dat trok ik dus niet. Dieren en kinderen op het toneel zetten wordt... Lees verder
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.