De culturele sector spreekt graag over AI, maar op de vloer blijft het publieke gebruik nog opvallend beperkt. Juist achter de schermen gaat het sneller. Daar nestelt AI zich in systemen en processen, ver weg van het zicht van bezoekers. En dat is jammer omdat culturele instellingen juist zo goed zijn in het duiden van maatschappelijke ontwikkelingen.
Guido van Nispen: De snelle ondergang van OpenAI's video productie platform Sora en de metaverse van Facebook is meer dan een techverhaal. Het legt een hardnekkige misvatting bloot: dat technologische innovatie cultuur kan sturen. Voor de kunstsector is dit geen bijzaak, maar een noodzakelijke correctie op jaren van digitale verwachtingen
GGuido van Nispen schrijft: Achter de belofte van digitale autonomie schuilt een complexer verhaal. Wie beter kijkt, ziet dat softwaresoevereiniteit geen keuze is, maar een bestuurlijke opgave. Dit artikel laat zien waar afhankelijkheid werkelijk ontstaat — en waarom juist daar de regie teruggewonnen moet worden.
Dit schrijft @Guido van Nispen: "Tussen eeuwenoude collecties en stille zalen sluipt een nieuwe kracht het museum binnen: kunstmatige intelligentie. Onzichtbaar, maar bepalend. Wie begrijpt wat er verandert — en wat er op het spel staat — leest verder"
Guido van Nispen schrijft: "In een sector die drijft op publiek vertrouwen is cyberweerbaarheid allang geen backoffice-hygiëne meer. Het is onderdeel geworden van de culturele infrastructuur zelf."
Zelfs een telecombedrijf met honderden IT-specialisten bleek niet in staat een datalek te voorkomen. De Odido-hack laat zien hoe kwetsbaar organisaties zijn wanneer identiteit en data centraal staan. Voor musea en culturele instellingen ligt de belangrijkste les niet in techniek, maar in governance en risicobewust bestuur.
AI is in musea en cultuur inmiddels omgeven door kaders, normen en beleidsdocumenten. Maar waar blijft de ambitie? Dit artikel analyseert drie recente visies en stelt een ongemakkelijke vraag: reguleren we AI vooral uit angst — of durven we haar ook richting te geven?
Een Instagram-post van het British Museum met AI-beelden verdwijnt binnen zes uur, maar ontketent een fundamentele discussie. Wat gebeurt er wanneer musea synthetische werkelijkheid inzetten? Over vertrouwen, authenticiteit en de nieuwe spelregels voor culturele instituties in een tijdperk waarin zelfs beelden hun vanzelfsprekendheid verliezen.
Digitale soevereiniteit klinkt aantrekkelijk, maar is geen simpele omschakeling. De vergelijking met Zweden’s Dagen H verhult de complexe digitale werkelijkheid waarin culturele instellingen opereren. Over afhankelijkheid, cyberrisico’s en bestuurlijke realiteit — en waarom realisme urgenter is dan ambitie. Lees waarom.
Nederland mist een fysieke plek waar makers elkaar ontmoeten, experimenteren en professioneel produceren. Dit artikel laat zien waarom het ecosysteem van The Lighthouse – geen co-working, maar culturele infrastructuur – een overtuigend model is dat ook hier het verschil kan maken.
Kunst en technologie in 2026 niet als toekomstvoorspelling, maar als spiegel. Het laat zien hoe kunst en technologie hun experimentele fase ontgroeien en botsen op macht, instituties en keuzes die nu al gemaakt worden
Digitale volwassenheid kan zich geen zesje meer veroorloven De Nederlandse cultuursector zet zichtbare stappen in digitalisering, maar het tempo blijft achter bij de realiteit van een wereld die steeds sterker wordt bepaald door AI, data en cyberrisico’s. Uit recent onderzoek van DEN blijkt dat veel instellingen blijven hangen in de ‘lerende’ en ‘uitvoerende’ fase — comfortabel genoeg om te... Lees verder
Musea romantiseren fysieke diefstal, maar onderschatten digitale kwetsbaarheid. Dit artikel laat zien waarom cyberincidenten geen pech zijn, maar bestuursfalen — en waarom digitale weerbaarheid inmiddels net zo fundamenteel is als depot- of brandveiligheid.
Toezicht in de culturele sector ontspoort niet door gebrek aan regels, maar door machtsongelijkheid, gebrek aan transparantie en het ontbreken van corrigerende tegenmacht. Inzichten uit de recente rapporten en adviezen en de bijeenkomst in de Nieuwe Kerk op 16 januari naar aanleiding van het rapport van Ex en Van Manen.
AI versnelt media en maatschappij, maar legt tegelijk een fundamentele vraag bloot: wie bewaakt vertrouwen, menselijkheid en macht wanneer informatie oneindig reproduceerbaar wordt?
Van Anna Wintour tot Eloise van Oranje: ‘Empire of the Elite’ het boek over de gloriedagen van titels als Vanity Fair, Vogue en The New Yorker onderzoekt hoe media aspiratie creëerden, waarom die verliest aan kracht, en wie vandaag nog hoge en lage cultuur weet te verbinden tot gedeelde verbeelding.
Wat brengt 2026 de kunstmarkt? Experts schetsen geen spectaculair herstel, maar wel duidelijke verschuivingen. Minder records, meer stabiliteit. Jongere kopers, een sterker middensegment en een markt die voorzichtig herademt. Hun inzichten laten zien: veerkracht vervangt hype.
Toezicht in de culturele sector is geen bijzaak meer, maar het toneel waarop vertrouwen wordt gewonnen of verloren. Het NVTC-jaarcongres liet zien dat de urgentie wordt gevoeld, maar ook hoe groot de kloof is tussen inzicht en handelingsvermogen. Niet incidenten, maar structurele kwetsbaarheden bepalen waarom toezicht vaak te laat opschaalt. Wat opvallend ontbrak: een serieuze reflectie op... Lees verder
Bestuurders spreken over AI als strategie, makers ervaren het als realiteit. Vier recente rapporten laten zien dat AI geen neutraal hulpmiddel is, maar een verschuiving van macht, risico en verantwoordelijkheid binnen cultuur en media. Productiviteitswinst wordt geïnternaliseerd door organisaties, terwijl onzekerheid en inkomensverlies vooral bij freelancers en makers terechtkomen. De kernvraag... Lees verder
