In Duitsland wonen 80 miljoen mensen, in Nederland 17 miljoen, dus kunnen we de Nederlandse steun met vijf vermenigvuldigen als we de Duitse claim willen testen. Komen we toch op een bedrag dat drie keer hoger ligt uit.
Vier jaar geleden spraken we er op het Winternachtenfestival in Den Haag al over met de Egyptische schrijver Alaa al Aswani, die ondanks het feit dat hij in eigen land nauwelijks nog kan publiceren, ontwapenend opgeruimd was. Over gebrek aan vrijheid van meningsuiting en fictie in tijden van fake, het thema van dit jaar, kon Al Aswani wel een woordje meepraten. ‘Met de vrijheid van meningsuiting... Lees verder
Met het redden van Frascati en in ieder geval een Kamer die wel degelijk het belang van de sector inziet, is de meest deprimerende gebeurtenis van het jaar - het cultuurbegrotingsdebat - toch nog met een paar lichtpuntjes afgesloten.
Vandaag opent Het DocLab van IDFA, misschien wel mijn favoriete deel van het festival. Met een eigen competitie, opdrachten en expositie, is dit het domein van het digitale experiment.
Gouden Kalf-winnaar Buladó is inmiddels onze Oscar-inzending. Dat zal voorstanders van meer kleur in de Nederlandse film tevreden stemmen. En kijk zondag eens naar When You Hear the Divine Call van Festus Toll, een wat bescheidener maar even sprekend voorbeeld van nieuw licht in de Nederlandse film.
Wie De opgang leest, begint meer te begrijpen van België: de gigantische gespletenheid van het land, van de frictie tussen de twee landsdelen, en van de opkomst en het succes van het Vlaams Blok. Ook Hertmans is beter gaan beseffen hoe diep de gespletenheid en “het verdriet van België” gaat.
De 40ste editie van het Nederlands Film Festival verlegt de grenzen. Corona maakt dat alles anders gaat. Nu in meer dan 100 zalen in heel het land, en ook online. Voor grensverleggend werk is er de zesde aflevering van het Forum van de Regisseurs.
De in totaal acht festivals die dankzij een forse politieke lobby een plekje kregen in de Culturele Basisinfrastructuur zijn het haasje. Zij profiteren niet van de de extra miljoenen die op Prinsjesdag door het Kabinet zijn vrijgemaakt voor redding van het Fonds Podiumkunsten, omdat ze daar niet (meer) onder vallen.
Het hybride Duits-Engelse model combineert het beste van drie werelden. Maar het houdt ook grote veranderingen in. Kunstenaars wonen dan niet meer allemaal in Amsterdam, maar in één van de acht of tien stedelijke cultuurregio's.
Politiek is de gemeente Noordwijk geen toonbeeld van beschaving, sportief – voetbal, surfen - gaat het gelukkig een stuk beter en qua cultuur biedt de kustgemeente een prachtig palet aan theater, muziek en beeldende kunst.
Een ambitieuze jonge schrijver die uitgroeide tot Bekende Nederlander – het leven van Joost Zwagerman was onstuimig, net als zijn karakter. Dat zijn huwelijk na bijna na twintig jaar eindigde in een scheiding, kon hij niet verdragen. Een jaar later, op 8 september 2015, – vandaag precies vijf jaar geleden dus – maakte hij een einde aan zijn leven. In haar boek De langste adem kijkt zijn ex-vrouw... Lees verder
Het had zo mooi kunnen zijn. In een niet eens zo grijs verleden zette de Raad voor Cultuur, toen nog onder een andere directie, een beweging in gang die meer gezag zou toekennen aan de regio buiten de Randstad. Dat was drie jaar geleden. Nu staat er een (volkomen terechte) boze brief in de krant van de cultuurgedeputeerden van 9 provincies. Zij eisen van de politiek dat die het Fonds... Lees verder
Die 8,6 miljoen die het fonds nu minimaal tekort komt zal wel ergens gevonden worden, zodat de zaaglijn opnieuw verlegd wordt. Dan kan de sector - virtueel - weer vier jaar door. Mogelijk gaat er nog anderhalf miljoen bij om de spreiding gestalte te geven. Zo duur is het tevredenstellen van de kunstwereld niet, zal Den Haag merken.
Traveling While Black raakt je diep en dat is ook precies de bedoeling. De zo’n 20 minuten durende Virtual reality film dompelt je onder in de geschiedenis van institutioneel racisme in de VS en vooral wat dat doet met mensen. De locatie is Ben’s Chili Bowl in Washington DC*. We zitten aan een tafel in een klassieke diner met mensen die vertellen hoe het is om zwart te zijn in Amerika. De film... Lees verder
Direct nadat de lockdown in maart 2020 werd afgekondigd ging Vincent Wijlhuizen, mede-oprichter (samen met Annette van Zwol en Ieme Soes) en directeur van het What you See Festival, aan de slag om alternatieven te bedenken voor het festival dat in het najaar plaatsvindt. ‘We hebben verschillende plannen gemaakt. We hadden al een gewoon plan, dat naar alle fondsen gegaan is, maar in maart kwamen... Lees verder
Mijn verhaal over culturele grootverdieners bleek de talk of the town in de cultuursector. Niet publiekelijk, dus vooral achter de schermen, werd ik benaderd. Een van de weinige mensen die zich wel in het openbaar uitte was Henk Scholten. Op Facebook reageerde hij op een column van journalist Aukje van Roessel over de vragen die de Haagse gemeenteraad had gesteld over die grootverdieners, naar... Lees verder
Creativiteit uit zich in de Nederlandse politiek vooral in het boekhouden. Op 29 juni, vlak voor het begin van het drie maanden durende zomerreces, vond de Tweede Kamer zowaar geld om popfestival Noorderslag en dansgezelschap Scapino te redden van de ondergang. Die ondergang zou in het nieuwe kunstenplan, dat in 2021 ingaat, een feit worden, omdat de Raad voor Cultuur geen plek voor ze had in de... Lees verder
29 juni is een belangrijke dag voor de cultuur: de Tweede Kamer gaat dan in debat over de noodsteun aan de sector. Onze boodschap aan de politiek: “300 miljoen euro noodsteun die OCW voor de cultuursector beschikbaar heeft is bij lange na niet genoeg om de sector overeind te houden. Neem de motie van PvDA, GroenLinks en SP aan!” In de aanloop naar het debat van 29 juni zet het... Lees verder
In de wereld van voor corona zou Garin Nugroho het Holland Festival openen met zijn voorstelling The Planet – A Lament. Het zou zonder twijfel een even indrukwekkende ervaring zijn geweest als zijn Setan Jawa die in 2017 werd opgevoerd. We zouden betoverd worden door zijn dansers en gelouterd door het verhaal. In de gestripte online versie van het Holland Festival is Nugroho gelukkig nog... Lees verder
Allereerst wil ik graag iedereen heel erg bedanken die het heeft mogelijk gemaakt dat ik hier vandaag de Nederlandse Muziekprijs in ontvangst mag nemen. Niet alleen alle mensen die mij tijdens de jaren van mijn traject hebben geholpen en zo veel inspiratie en motivatie hebben gegeven, maar ook iedereen die me van jongs af aan al heeft gesteund in mijn muzikale ontwikkeling. Bovendien ben ik alle... Lees verder
Laten we maar beginnen met het goede nieuws: De Staat is vanaf nu een vast gegeven in Nederland. En dan hebben we het dus over de band De Staat. Die tegenwoordig fantastische videoclips maakt. Ze zijn gepromoveerd van een vierjaarlijkse subsidie bij het Fonds Podiumkunsten naar een vierjarige subsidie volgens de Culturele Basisinfrastructuur (BIS). Met 55 andere nieuwkomers. Allemaal gewogen door... Lees verder
Een paar maanden geleden maakte ik via deze site melding van het feit dat Eurovisie Songfestival een orkest wilde laten optreden, voor minder dan geen geld. Het bericht werd, inclusief follow-ups, een kleine honderdduizend keer gelezen, dus kan enigszins bekend worden verondersteld. Gisteren kreeg ik een persbericht binnen van een best wel duur pr-bureau, dat de cultuurwereld in actie kwam tegen... Lees verder
Natuurlijk zijn er Italianen nodig voor deze poëtische uitspraak over Nederland, de kop van dit artikel. Het oude Italiaanse gezegde doelt op het carillon dat in de openbare ruimte de tijd aangeeft. Typische traditie van de Lage Landen. Sinds de veertiende eeuw. Lekker praktisch natuurlijk, want dan weet heel de stad hoe laat het is. Hoort iedereen hits uit de zeventiende eeuw anno 2020. Want... Lees verder
Net als in de wereld buiten de cultuur (noem het kapitalisme), zie je in de cultuursector zelf ook een enorme betalingskloof tussen makers en ‘het pluche’. Alleen kun je over dat taboe niet praten zonder als verrader gezien te worden.
Zuid-Afrikaanse soldaten dachten door mee te vechten tijdens de Tweede Wereldoorlog stemrecht en onafhankelijkheid te verwerven, want dat werd hen beloofd. Maar na de oorlog wachtte hen geen vrijheid maar Apartheid. Met Wij zijn de wrekers van dit alles werpt schrijfster Conny Braam licht op deze pijnlijke geschiedenis. Vier jaar geleden publiceerde Conny Braam (72) de succesvolle roman Ik ben... Lees verder
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.