Afgelopen mei uitte ik mijn zorgen over de herstructurering bij het IFFR en vroeg ik me af of het festival zo eigenzinnig zou blijven als het altijd was. Het ontslag van een aantal programmeurs en het vertrek van andere medewerkers legde van tevoren een grauwsluier over de afgelopen editie. Was dat terecht? Heeft het festival zijn glans verloren? Of lukte het om zijn eigen smoel behouden? Ja... Lees verder
Dankzij Bas Hoeflaak staat de blokfluit weer even in de belangstelling. De slappe lach veroorzakende scene gaat inmiddels de wereld rond, mede door het verre van virtuoze fluitspel van de amateurfluitist met stalen gezicht. Dankzij een minstens even grappige speling van het lot zat ik woensdagmiddag bij een ‘vriendenrepetitie’ van Amsterdam Sinfonietta, druk bezig met de komende... Lees verder
Er is nogal wat ophef onder vooral mensen van zekere (witte) kleur en leeftijd over een documentaire die nu in de filmhuizen draait. In White Balls on Walls toont maaktster Sarah Vos hoe het Stedelijk Museum in Amsterdam moet wennen aan een nieuwe tijd waarin oude vanzelfsprekendheden op hun grondvesten trillen. De ophef draait vooral om de door de gevestigde kunstwereld gevoelde angst voor... Lees verder
Aan het einde van de première in de Haarlemse Stadsschouwburg schiet acteur Huub Stapel (68) enkele keren vol als hij over zijn ouders spreekt. Stilte valt. De voorstelling Alleen Familie is vooral een hommage aan de ouders van Stapel vanuit herinneringen en overwegingen, maar ook persoonlijke bekentenissen. Met als prominentste zijn plasprobleem als gevolg van een te kleine blaas; vele jaren... Lees verder
Aanrandingen en tenslotte verkrachting van een 14-jarig meisje door een bonkige veearts. Een gezellig avondje schouwburg is anders, tot het applaus van deze wellicht (wederom) beste Nederlandse toneelvoorstelling van het jaar je verlost van de barre worsteling. Auteur Marieke Lucas Rijneveld en regisseur Ivo van Hove benadrukken dat zowel de 49-jarige veearts Kurt en zijn gunsteling, de... Lees verder
Soms ontdek je ineens een pareltje van de cultuur, door de harde theatermarkt verbannen van de speellijsten. Zoals Wil van der Meer met zijn Franse chansonprogramma van vertaalde liedjes van Annie Schmidt. Wil van der Meer is als acteur, zanger, regisseur en docent niet het eerste garnituur, maar even zo goed onmisbaar voor de Nederlandse cultuur. De talloze, onmisbare rollen bewijzen het... Lees verder
IFFR 2023 is niet alleen een platform voor filmmakers met een eigen stem, maar legt ook dwarsverbanden met andere kunsten. Wat kan cinema nog meer zijn?
Met De rivier is een wond vol vissen maakt de Colombiaanse Lorena Salazar Masso een krachtig literair debuut. Wat betekent het om moeder te zijn, wanneer bén je eigenlijk een moeder? Kun je ook moeder zijn als je je kind niet zelf hebt gebaard? Ben je als moeder zonder kind nog wel een moeder? Dat is het thema van de prachtige, sfeervolle roman De rivier is een wond vol vissen. Een naamloze... Lees verder
Jacqueline Blom en Mark Rietman wekken direct de lachlust en treurnis op als vertwijfelde kinderen van gescheiden ouders aan het begin van Famiespel. De scherpe tragikomedie wordt echter allengs meer een klucht die goed is voor een avondje lachen. In Familiespel tonen Jacqueline Blom, Bas Hoeflaak en Annick Boer zich van hun beste kant als acteurs, en genoot ik het meest van Mark Rietman. De... Lees verder
Een verhaal over de liefde, maar vooral een ode aan de verbeeldingskracht. Perfecte dagen van de Spaanse schrijver Jacobo Bergareche is een hartstochtelijke roman. Doodgebloed huwelijk Met de smoes dat het nodig is voor zijn werk bezoekt de Spaanse journalist Luis een congres in Austin, Texas. Maar eigenlijk is het uitstapje vooral een excuus om zijn doodgebloede huwelijk met Paula te ontvluchten... Lees verder
Waar houd je je aan vast als niet alleen de wereld wankelt, maar ook je eigen leven? Waar vind je dan nog een veilige plek, een toekomst? Daarover gaat Tasmanië, het nieuwe boek van Paolo Giordano. Crisis Wat was er eerst: de zorgen om klimaatverandering en andere wereldcrises, of de crisis in zijn eigen leven? De ik-verteller in Tasmanië, een schrijver en natuurkundige met de naam Paolo, was al... Lees verder
Sinds Roberto Saviano zijn boek Gomorra publiceerde en zich de haat van de Italiaanse maffia op de hals haalde, leeft hij ondergedoken. Hoe dat is, laat de graphic novel Ik leef nog messcherp zien en voelen. Roberto Saviano is twaalf als hij van nabij meemaakt dat een man in zijn wijk wordt vermoord door de maffia. Vijftien jaar later publiceert hij een boek over de vete tussen twee Comorra... Lees verder
Waarom is het grootste retrospectief over de Italiaanse ontwerper Gianni Versace tot nu toe te zien in Groningen? “Waarom niet?”, grapt Andreas Blühm, algemeen directeur van het Groninger Museum. Het lijkt inderdaad een bizarre keuze, maar wie wat beter kijkt, ontdekt een paar raakvlakken tussen het museum in het nuchtere noorden en het maximalisme van Gianni Versace, die op 2 december 76 jaar... Lees verder
Goed rouwen om het verlies van een dierbare leidt niet naar Prozac of een zielenknijper. Integendeel, een beetje levenskunst helpt, zoals in ‘Verdriet is het ding met veren’ van Max Porter, Jacob Derwig en Erik Whien. Nadat vroeger eens een tragedie m’n familie trof, troostte ik me met het voorlezen van het prentenboek Kikker en het Vogeltje voor van Max Velthuijs, dat warempel bij de KB helemaal... Lees verder
‘Napels zien en dan sterven’ waren Goethes beroemde woorden. Als de Duitse filosoof net zo omgeven was door schoonheid als ik tijdens de nieuwe tentoonstelling Sterven in schoonheid – De wereld van Pompeï en Herculaneum, dan begrijp ik zijn uitspraak wel. Voor het Drents Museum is het een eigenaardige keuze: een expositie over een al veel besproken periode en samenleving. Normaal gesproken... Lees verder
Vroeger, toen ik nog voor een landelijk ochtendblad over theater schreef, werd mijn reisagenda mede bepaald door het bereik dat de krant in een bepaalde regio had. Dus, als ik per se wilde schrijven over een theatervoorstelling in Enschede, over Enschedese toestanden, was de vraag van mijn chef: hoeveel abonnees hebben we in Twente? Meestal kwam het er dus niet van. Tenzij ik een goed verhaal had... Lees verder
Voor Melle Daamen koester ik sympathie. En al lang: vanaf de keer dat hij als jonge VPRO bestuurder bij me op bezoek kwam op zijn ronde langs mensen uit de cultuurwereld. Hij kwam om advies vragen: hoe kon hij de sector binnenkomen? Want een baan in de cultuur was zijn ambitie. Zoveel jaar later passeerde hij me in de procedure voor het directeurschap van de juist opgerichte Mondriaanstichting... Lees verder
Marietje d’Hane Scheltema, haar naam zij geprezen. Wat vond ik haar vroeger oubollig met haar keurige rijmpjes waarmee ze klassiek Griekse en Romeinse drinkgelagen wist om te zetten naar Kralings-keurige bakvispartijtjes. En wat kon ik het dus mis hebben. Want wat werkt haar vertaalwerk van Ovidius’ Metamorfosen goed in de handen van de mensen van Aluin. Gisteren was de première van... Lees verder
Een trombone, schetterend als een olifant, violen als smekende zangvogels en een hobo die een toonladder laat kabbelen als een beek: zo opent Een Huid van Klank, een uitvoering met blazers, snaarinstrumenten, slagwerk, een Zuid-Afrikaanse dichter en een popzangeres. Met ingehouden adem luisterden tientallen bezoekers in de Grote Zaal van de Bossche Verkadefabriek naar de première van dit... Lees verder
Niet iedereen vindt dat muziek ook iets is om naar te kijken. Geen gek idee, als je bedenkt dat sommige muziek zo gelaagd en complex is, dat je alle aandacht nodig hebt voor het luisteren. Moderne elektronische muziek speelt zich dus grotendeels in het donker af, ondervond ik tijdens twee avonden FAQ-Festival in Den Bosch. Daar ontdekte ik dat ik het heel fijn vind om naar live muziek ook te... Lees verder
Knellende dorpssamenleving en familie, ontsnapping met harde ontmaagding, studentengenot geplet door bloedige abortus, onontkoombaar huwelijk en kinderen baren, verzengende relaties met mannen, heftig verlangen met eenzaamheid, en tenslotte de berusting met kleinkind; tegen het decor van oorlog, wederopbouw, gesmoorde revolutie, jaren van hoop en tenslotte in welvaart en cynisme gedoofd idealisme... Lees verder
Betutteling! Woke terreur! Dit waren een paar van de reacties vanuit de filmwereld toen er werd aangedrongen op de aanstelling van een intimiteitscoördinator bij Nederlandse filmproducties. Alsof iemand seksueel grensoverschrijdend gedrag zou kunnen toestaan of vertonen in een studio met veertig andere medewerkers eromheen. Onmogelijk! Gisteren verscheen het boek Wat de Fak! van gelauwerd actrice... Lees verder
Licht heet de nieuwste productie van het NUT, een theatermakersgezelschap dat een nauwe band onderhoudt met de Utrechtse wijk Leidsche Rijn. Het is theater in een bubbel in het grootste stadspark van Utrecht, en het begint met lekker eten en drinken. Ik ben gaan kijken, en werd er weer nog meer fan van dan ik al was. Een paar redenen, waarom dat zo gekomen is.
Jeroen Spitzenberger laat New Rotterdam Jazz Orchestra schitteren Zo typisch Rotterdams is deze voorstelling, gewoon goed, door de ruimte die de gelauwerde acteur gunt aan een nogal onbekend elfkoppig mannenorkest. Wekenlang kijken we met genoegen naar Spitzenberger als Tim in de uitstekende tv-serie Oogappels, net als we bij diezelfde NPO intens genoten van Het Jaar van Fortuyn waarin hij (ook)... Lees verder
De circusvoorstelling EZ trekt je uit je comfortzone en roept ongemakkelijke vragen op, zoals: waar stemmen we mee in zonder het te weten, en: wat doe je als iemand op het podium zichzelf vrijwillig martelt en manipuleert? In hun voorstelling laat de non-binaire Elena Zanzu, afgestudeerd aan de Nationale Circusschool van Montreal en master in filosofie aan de Universiteit in Bologna, ons nadenken... Lees verder
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.