Oratoria zijn notoir ondramatisch, omdat zij slechts sec een verhaal vertellen en niet inzoomen op menselijke emoties. Juditha Triumphans vormt hierop geen uitzondering en de vertelling zelf heeft weinig om het lijf. Om haar stadje te verlossen van zijn belagers voert Judith hun generaal dronken en hakt vervolgens zijn kop eraf. Dit zou een meeslepend verhaal kunnen opleveren, ware het niet dat... Lees verder
Eenieder die de toegangspoorten van Thebe wil passeren moet het raadsel oplossen van de Sfinx. Wie faalt sterft een onherroepelijke dood, zijn botten verbleken in het knekelveld rondom haar. Oedipus daagt haar uit, vastberaden de stad te redden. ‘Noem iemand of iets dat machtiger is dan het Lot!’, orakelt de Sfinx vanaf haar eenmotorige vliegtuigje. ‘De mens!’, jubelt Oedipus. Waarop de Sfinx –... Lees verder
Van de onheilspellende klaroenstoten aan het begin tot de in het niets wegstervende fluisterstrijkers aan het slot: alles klinkt als een klok. Toch dirigeert Michele Mariotti La forza del destino van Giuseppe Verdi voor het eerst. Hij maakt met deze zelden uitgevoerde opera zijn debuut bij De Nationale Opera. Mariotti kwam, zag en overwon. Hij lijkt een geboren Verdi-interpreet, van wie we nog... Lees verder
‘Het ontketenen van een oorlog is de beste manier om aan jezelf te ontsnappen’, lezen we op het gaasdoek voor het podium van de Stopera. Daarna begint het Rotterdams Philharmonisch Orkest aan Prins Igor van Alexander Borodin. Een rake oneliner, maar hij wekt verwachtingen die niet worden ingelost. Ook muzikaal laat deze coproductie van De Nationale Opera en de New Yorkse Metropolitan Opera te... Lees verder
De Oostenrijkse bas Günther Groissböck kreeg donderdag 15 december het grootste applaus in Parsifal, voor zijn rol als Gurnemanz. Een goede tweede was de Russische sopraan Elena Pankratova. Zij tekende voor de vocale partij van Kundry, die op het podium gestalte kreeg in de persoon van assistent-regisseur Astrid van den Akker. Getuige het oorverdovende gejuich was het publiek echter het meest... Lees verder
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: de nieuwe productie van het oratorium Jephta van Händel bij De Nationale Opera is prachtig. Decors, kostuums, enscenering en uitvoering: allemaal top. Na afloop van de première woensdag 9 november kregen uitvoerders en productieteam dan ook een welverdiende ovatie van een uitverkochte Stopera. Het is geen sinecure de geringe dramatische ontwikkeling... Lees verder
Voor een uitverkochte Stopera presenteerde De Nationale Opera maandag 10 oktober zijn nieuwe productie van Manon Lescaut van Giacomo Puccini. Voor de regie tekent Andrea Breth, de muzikale leiding is in handen van Alexander Joel. De hoofdrol wordt gezongen door de Nederlandse sopraan Eva-Maria Westbroek, die na afloop luidruchtig werd toegejuicht. Het slechte nieuws Eerst maar het slechte nieuws... Lees verder
Het is een verademing dat de Duitse regisseur David Bösch het libretto van Le nozze di Figaro van Mozart geen postmoderne draai heeft gegeven, om zo nodig zijn eigen genialiteit te etaleren. Dit keer geen verslaafden, mannen in gevechtstenue of auto’s die met een rotvaart het podium opscheuren, maar gewoon een rechttoe rechtaan verteld verhaal. De plot van Lorenzo da Ponte is tenslotte al... Lees verder
Het grootste applaus na afloop van Tsjaikovski’s opera Pique Dame ging woensdag 15 juni naar het koor van de Nationale Opera en het Koninklijk Concertgebouworkest. En terecht: koorzangers en orkestmusici brachten de zeer gevarieerde partituur puntgaaf tot klinken, zonder ook maar één keer met elkaar uit de pas te raken. Dynamiek, ritmiek, frasering, inleving, alles stond als een huis. Een... Lees verder
Op donderdag 8 oktober zag ik in het Amsterdamse Muziektheater voor het eerst een live uitvoering van Verdi’s opera Il trovatore. Dat was geen onverdeeld genoegen. Tijdens de eerste twee bedrijven liepen Het Nederlands Philharmonisch Orkest, het Koor van De Nationale Opera en de solisten zodanig uit de pas dat ik overwoog in de pauze te vertrekken. Een goede vriend die ‘minstens vijftig... Lees verder
Nog voor de slotnoten van Benvenuto Cellini geklonken hadden, barstte het publiek gisteravond (12 mei) uit in luid gejoel en gejuich. Het team van Monty Python-regisseur Terry Gilliam heeft dan ook alles uit de kast getrokken om deze eerste opera van Hector Berlioz tot een onvergetelijke ervaring te maken. Dat zijn dadaëske enscenering herinneringen oproept aan de grap-en-grol-aanpak van het... Lees verder
Op donderdag 9 april zag ik de nieuwe productie van Verdi’s tiende opera Macbeth van De Nationale Opera. Deze werd na de première vorige week vrijdag eendrachtig door de pers neergesabeld. De Duitse regisseur Andrea Breth,
Die sterren bij recensies. Ik wil nou wel eens weten hoe je daaraan komt. Leg uit. Goed. De eerste dertig minuten van Wagners Lohengrin bij De Nationale Opera zijn onvergetelijk. Eerst het Vorspiel met gesloten doek, hartverscheurend mooi gespeeld door het Nederlands Philharmonisch Orkest dat onder leiding van Marc Albrecht aan elke nuance recht doet. Sinds Abbado hoorden we het niet zo... Lees verder
Meer dan een eeuw hebben we moeten wachten, maar eindelijk is Arnold Schönbergs Gurre-Lieder ook te zien. Verwonderlijk is dat niet. Naar verluidt was de componist tegen, want het betreft een cantate. Regisseur Pierre Audi en dirigent Marc Albrecht laten met deze scenische wereldpremière echter zeer overtuigend zien dat Gurre-Lieder een opera verborg die snakte naar het toneellicht.
In het katholieke Limburg kreeg ik elke week catechismusles op de lagere school. “Waartoe zijn wij hier op aarde?”, vroeg mijnheer pastoor. Met de hele klas dreunden wij het antwoord: “Om hier en in het hiernamaals gelukkig te worden.” Een vergelijkbare vraag drong zich gisteravond aan mij op tijdens de uitvoering van de opera Faust van Charles Gounod bij De Nationale Opera. “Waartoe gaan wij... Lees verder
