Dan zit er opeens een heel ander publiek in het Amsterdamse Muziekgebouw aan het IJ. Gamers. Of liever gezegd: developers. En hardcore nieuwemuziekaficionados. ‘Ik kom alleen voor Maze’, zei mijn buurman nukkig. Hij kwam voor het muziekensemble. Niet voor de games, dus, niet voor de computergraphics. En misschien ook niet eens voor Claron McFadden. Die beroemde, hyperplooibare... Lees verder
Dat George Benjamin dit jaar hofcomponist is van het Holland Festival is volkomen logisch. En dat zeg ik als niet-kenner. Immers: de wijze waarop er vaak over hedendaagse klassieke muziek wordt geschreven en gesproken schrikt leken als mij af. Zou ik ooit over voldoende kennis beschikken om die fijnproeversklanken te kunnen waarderen? Zaterdagavond maakte ik voor het eerst live kennis met werk... Lees verder
De Pizza Napolitana gaat niet meer hetzelfde smaken. Mozzarella kan immers van alles zijn. Die verrijking van ons leven hebben we te danken aan De Warme Winkel, het anarchistische theatergezelschap dat door Het Nederlands Kamerkoor werd ingehuurd om hun Holland Festival programma kracht bij te zetten. Dat hebben we geweten. En dat kun je zelf gaan checken, want na die paar – schielijk... Lees verder
Allereerst moeten de stoelen uit de zaal van het Muziekgebouw aan ‘t IJ. Dan maar wat ongemak, die twee uur die Octavia E. Butler’s The Parable of The Sower duurt. Het zou in ieder geval zorgen voor wat gedeelde smart, en mogelijk wat onwennig swingen. Want zoals het nu ging, die eerste avond van Toshi Reagon’s debuut op het Holland Festival, dat wens je niemand toe. Ze kwam op... Lees verder
Niets is zo definiërend voor ons als onze smaak. En dan vooral de smaak op muziekgebied. We vinden dat muzieksmaak precies bepaalt wie we zijn en kunnen ons makkelijk onderscheiden van mensen die een duidelijk andere, en dus ook mindere smaak hebben. Pinkpop, een popfestival met verschillende wereldberoemde headliners, ervoer dat. Elke wereldster speelt voor zijn eigen publiek, dat schielijk het... Lees verder
Natuurlijk hebben we Chriet Titulaer. Maar daar houdt het wel een beetje mee op. En om nou te zeggen dat we die heel serieus namen, vroeger? Nee. De toekomst, en daarover fantaseren, is niet echt een ding in Nederland, althans niet bij de grote uitgeverijen en omroepen. Een schrijver die zich met science fiction bezighoudt zal nooit bij een grote uitgever terechtkunnen. De omroep komt niet verder... Lees verder
Menno Pols, verslaggever van De Gelderlander, kreeg dit jaar geen accreditatie (vrijkaart en andere voordelen) voor het driedaagse festival Manana Manana in Vorden. Reden: een artikel van zijn hand, vorig jaar, over de geldstromen binnen de club achter het festival. Die club verdient miljoenen met vooral de Zwarte Cross, met 220.000 verkochte kaarten het grootste festival van Nederland. De... Lees verder
Paniek. In de tram tussen Leidseplein en Amsterdam Centraal was ik opeens de Nederlandse vertaling van ‘string quartet’ kwijt. Dus typte ik ‘vioolkwartet’ in mijn facebook-update, waarin ik verband probeerde te leggen tussen een blow job en Ligeti. Geintje, misschien, maar er zat iets veel diepers achter, in die tram, na afloop van het muziek- en theatergebeuren ‘The... Lees verder
Onze Thea Derks heeft donderdag 7 juni een paar uur naar een stoplicht zitten kijken en constateerde dat de muziek beter was. Het gebeurde tijdens de opening van het Holland Festival 2018. In de traditie van Ruth Mackenzie was de opening wisselend ontvangen, en dat is eigenlijk een goed ding. Ook in de tijd waarin de Amsterdamse Kunstraad in een advies over het Stedelijk Museum een pleidooi houdt... Lees verder
De cultuursector loopt soms achter, maar vaker ook voor. In het – overigens inhoudelijk zeer toe te juichen – advies dat de Amsterdamse Kunstraad uitbracht over de toekomst van het plaatselijke Stedelijk Museum, kun je lezen dat baanzekerheid in de kunstsector opnieuw onder druk staat. Zeker voor jonge toetreders van ‘diverse’ komaf: ‘Bij voorkeur maakt het museum... Lees verder
Het wonder gebeurde gelijk op de eerste locatie al. Op een kaal stukje duin voor strandcafé Oscars staan schommelbanken. Vanaf een van die banken keek ik, deinend, over een hellinkje helmgras, dan een paar terrassen en daarachter de zee. Omdat het een doordeweekse dag was, maar wel zomers warm, hadden zich al wat badgasten in strandstoelen gevestigd. Druk was het niet. Beneden aan het duin twee... Lees verder
‘Je kunt als groot gezelschap nu eenmaal niet alleen maar journalistiek theater brengen.’ Dat zegt Jeroen de Man, die bij het Nationale Theater nu de waterrijke spektakelvoorstelling Ondine regisseert. ‘Een beetje verscheidenheid is juist wel mooi.’ Niet alles in den Haag hoeft dus even maatschappelijk relevant te zijn als The Nation of Othello. Soms mag het ook gewoon... Lees verder
Opa vertelt. In 1989 koos een commissie van deskundigen voor een andere theaterkoers in mijn stad, Utrecht. Het net opgekomen festival Theater aan de Werf zou meer geld krijgen, het margetheater zou uit ‘t Hoogt verdwijnen en de rest zou met minder dagen programmeren voor de nieuwkomer moeten gaan zorgen. Toen gingen we de straat op tegen de zogenaamde ‘festivalisering’, omdat... Lees verder
Hier is die. De enige echte interactieve Cultuurpers Holland Festival Special. Een special die de afgelopen maanden al werd ingezet, en die de komende maand nog verder gaat worden aangevuld. Tijdens het festival hebben we regelmatig recensies en reportages, en podcasts. Elke week verschijnt een nieuwe editie van deze Special. Op maandag. En dan kun je je ook nog via e-mail abonneren op de... Lees verder
Alí Calderón heeft een flink oeuvre bij elkaar geschreven, maar van dat oeuvre heb ik, tijdens mijn verblijf op Poetry International, niet zoveel gehoord. Wel kwam drie keer het gedicht ‘Democracia Mexicana‘ langs. Een geducht gedicht, want het eindigt met een rottend babylijk, dus niet voor de weekhartigen onder ons. Democracia Mexicana is Calderons hitgedicht. Zoals popzangers een... Lees verder
Welkom bij de cultuurperspodcast. Aflevering ik weet niet hoeveel. Vandaag houd ik weer eens mijn mond, want het woord is aan de nieuwe dichters van Nederland. Ik zag en hoorde ze donderdag 31 mei 2018, tijdens poetry international. De avond stond in het teken van de uitreiking van de Cees Buddingh-prijs. De prijs voor het beste Nederlandse poëziedebuut van 2018. Je hoort dadelijk de vier... Lees verder
Danez Smith is me er eentje. Of eigenlijk twee, want de Amerikaanse dichter laat zich graag aanspreken in de genderneutrale, of liever gezegd genderplurale meervoudsvorm. Een aanspreekvorm die in het Nederlands nog niet erg ingeburgerd is, en dus door iedereen vermeden wordt. Donderdagavond 31 mei in het voormalige ro theater, nu Theater Rotterdam – Witte de With, viel rond het optreden van... Lees verder
De katheder. De lessenaar. Het papierhoudertje, zo mogelijk met een eigen lampje, dat, omhoog schijnend, strenge schaduwen van de leesbril op het gezicht van de dichter tekent. Het is het soort noodzakelijk kwaad waar ieder poëzie- of literatuurfestival mee van doen heeft. Alleen de powerpoint ontbreekt om er een saai zaaduientelerscongres van te maken. Poetry International Festival Rotterdam... Lees verder
Minister Ingrid van Engelshoven gaat dit najaar ‘iets’ doen voor het Metropole Orkest. Dat heeft zij vandaag in een brief aan de Tweede Kamer laten weten. Letterlijk staat er: ‘Ik zal de oplossing van de problematiek van het Metropole Orkest betrekken bij mijn afweging rond de inzet van de regeerakkoordmiddelen tranche 2019. Mijn overweging daarbij is dat in het regeerakkoord is... Lees verder
Er worden meer opera’s en klassieke concerten aangeboden in de Nederlandse schouwburgen en concertzalen. Ook werd er meer theater aangeboden voor de jeugd. Mooie ontwikkelingen, maar de stijging in het aanbod (3 procent) leidde niet direct tot een evenredige stijging in het publiek. Dat nam met slechts 1 procent toe. Het aantal toeschouwers voor toneel en cabaret daalde zelfs. Daarom vraagt... Lees verder
Geenstijl.nl, de website die ooit werd opgericht om het vrije woord in al zijn uitingen te vieren, heeft iets ontdekt. Nu ja. Zo ingewikkeld was het niet om te ontdekken, want het centrum van Utrecht kan er nogal moeilijk omheen. Maar het gaat dus om de bouwplaats van Dries Verhoeven, een van de manifestaties van het verder vaak nogal onopvallend in de stad aanwezige festival Spring. Nu is... Lees verder
Als je Lenny Oosterwijk voor het eerst ziet, denk je niet: ha, een galeriehouder. Op de een of andere manier verwacht je daar een meer chique uitstraling bij. Maar de man die in 2011 in Rotterdam Noord Galerie Untitled oprichtte komt uit een andere hoek. Hij is fotograaf en art director en werkte een tijd bij het meest gestolen tijdschrift van Nederland. Daar leerde hij zoveel mensen uit de... Lees verder
Wat er op de grond ligt, uitgespreid over een wit laken? Lastig vast te stellen. Scherven? Vliegtuigonderdelen? Geblakerde stoffelijke resten? Bij binnenkomst in A Tale of a Tub is de indruk verontrustend, en lichtjes overweldigend. Een crime scene, maar onduidelijk wie, wat of waar het hierover gaat. Het blijken planten, maar dan uitvergroot en in brons gegoten. Maar dat zie je eigenlijk pas... Lees verder
‘Ik heb laatst een dag gewerkt met gemeentebestuurders. Het ging over bureaucratie. Nou, als er iets gaat over bureaucratie, dan is dat wel het werk van Samuel Beckett. Ik heb daarom ook theatermensen uitgenodigd om dat wat ik vertelde te illustreren met Becketiaanse teksten.’ Filosoof René ten Bosch, momenteel Denker des Vaderlands, is een van de drie curatoren van het vernieuwde... Lees verder
Duitsers en humor. Ik heb daar slechte ervaring mee. Zal grotendeels komen doordat ik de fijnere nuances van de taal niet meekrijg, zeker als die bedoeld is om te lachen. Dus het is niet dat het Duitse gevoel voor humor niet klopt. Sterker nog: soms kan er in het Duitse theater zomaar iets gebeuren waarom je moet lachen. Ik wil dan ook niet al te veel gras voor de voeten van de recensent van... Lees verder
