Het is altijd fijn om te weten dat er iemand op je wacht. Bedrijven die zeldzame dingen aanbieden, ambtenaren die zeer gewilde stempels te zetten hebben, allemaal hebben ze hun geluk en hun inkomen te danken aan mensen die op hen willen wachten. Het wachten zelf is natuurlijk ook iets waar je een leven omheen kunt bouwen. Er zijn mensen wier huwelijk zou stranden als ze niet hun dagelijkse uurtje... Lees verder
Ine Aya: Wodans staatsbezoek aan Kalimantan roept nogal wat vragen op. #HF21
Na drie eeuwen koloniale onderdrukking en uitbuiting is het inmiddels pay-back time. Wij, het nageslacht van de zeemacht die er nootmuskaat kwam halen, zijn daar echter niet zo goed in. Want wij komen terug naar Indonesië met massatoerisme, goedkope kledingververijen en multinationals als Unilever. We doen weinig anders dan de boel verder leegtrekken. Economisch, maar ook cultureel. Dit kan... Lees verder
Mailles blijft in het Holland Festival een gesloten oester die haar parel niet prijsgeeft.
Iets over wortels, en dat die zijn afgesneden en dat dat lastig is. Of juist niet, omdat het vrijheid geeft. Iets over mannen en vrouwen, maar wat precies werd niet helemaal duidelijk in Mailles, dat ik donderdag 10 juni, na weer een curieuze testenvoortoegangtoestand, in het Holland Festival mocht meemaken. De grote zaal van het gebouw dat ik maar geen ITA wil noemen omdat die naam belachelijk... Lees verder
Eye en IFFR vieren jubileum met Vive le Cinéma – Filmmakers verlaten het doek
Voor de tentoonstelling van het jubileumprogramma Vive le Cinéma! Art & Film nodigden Eye Filmmuseum en het Rotterdams Filmfestival vijf filmmakers uit om werk te maken voor de driedimensionale ruimte. Intrigerende installaties die spelen met camera en kijker, beeld en betekenis.
Theatrale installatie met visie op de actualiteit vanuit het Marrons perspectief, deze zomer in Plein Theater
Swart Gat/ Gouden Eeuw (Dunguu olo – katibo-ten) is een theatrale installatie over het Amsterdams slavernijverleden en de Marroncultuur uit Suriname. Het concept is van Tolin Erwin Alexander, Berith Danse en vormgever Bartel Meyburg. De theatrale installatie, die nog niets aan urgentie heeft verloren, is verder afgemaakt en start weer in de zomer van 2021! Van 17 juni (19 juni première) t/m... Lees verder
Bij Giselle Vienne’s L’Etang voel ik weer wat ik al die tijd gemist heb.
Engeland is gesloten. De minister van cultuur meldt blij dat artiesten weer op tournee kunnen in Europa, zolang ze niet buiten Noorwegen, IJsland en Liechtenstein komen. We’ve always taken an ambitious approach in negotiations on touring artists, including in my meeting with @AbidRaja last month. Delighted that our new trade deal with Norway, Iceland and Liechtenstein will allow musicians... Lees verder
Na anderhalf jaar thuis is Fremdkörper van Boogaerdt/VanderSchoot met testenvoortoegang best lastig
Er zijn redenen om niet in België te wonen, maar gisteren verlangde ik intens naar een avondje zuiderburen. Zij hebben het ‘testen voor toegang’ in de cultuursector namelijk net iets beter geregeld dan hier. Toen ik in Antwerpen een ‘testen voor toegang’-voorstelling bezocht stond er voor de ingang van het theater een tent waar ik, met een tijdsafspraak, binnenliep, een wattenstaaf in mijn neus... Lees verder
De magie van een acteur ervaar je pas echt als je er live bij bent.
Ga, ergens in 2022, als het weer kan, alsjeblieft naar een theater waar je ‘Verdriet is het ding met veren’ kunt zien. Je kunt daar kijken en luisteren naar het fenomenale talent van Jesse Mensah – als hij niet voor die tijd het Songfestival gewonnen heeft – en de magie die aan Jacob Derwig kleeft, ervaren. Vergeet, voor de tijd daartussen, de stream. Al dan niet live. Want magie... Lees verder
Schrijvers die schrijven. Daarover gaat Brommer op Zee, en dat is ok.
Veel fervente lezers zullen ervan dromen dat hun favoriete schrijver op een dag bij hen aan tafel aanschuift, om te vertellen over haar werk. Misschien evenveel fervente lezers zullen hun droomauteur meenemen op een ommetje, lam willen drinken op een caféterras of meenemen naar een darkroom. Of naar een klassiek concert in het Concertgebouw. Kan allemaal. Sommigen zullen zelfs alleen aan het boek... Lees verder
‘Monument voor BKR’ laat zien hoe goed een inkomensregeling voor kunstenaars kan werken
Met ‘Een monument voor de BKR’ heeft Fransje Kuyvenhoven inderdaad een eerbetoon geschreven in haar “geschiedenis van een spraakmakende kunstenaarsregeling (1949-1987 )”. Alleen al omdat de eerste honderd pagina’s geen tekst bevatten, maar een chronologische etalage van kunstwerken uit de BKR. Van onder meer Karel Appel, Corneille, Constant, Lucebert, Jan Wolkers, Kees van Bohemen, Ger... Lees verder
De wereld kan wel wat liefde gebruiken
Ook in coronatijd valt er voor een cultuurconsument genoeg te beleven. Neem nou afgelopen week. Op zondag (voor de grote sneeuw begon) maakten mijn vrouw en ik een wandeling naar de binnenstad van Amersfoort. Daar is bij een kraampje niet alleen de lekkerste Latte van de stad te koop, ook staan er op een onontgonnen veldje vlakbij allerlei nieuwbouwprojecten enkele kunstwerken van ATM Model Art... Lees verder
ITAlive bereikt via stream #romantragedies toch mooi 871.000 twitteraars. En bijzonder was het.
Dat Shakespeare na vier eeuwen nog steeds actueel is, daarvoor hoef je hem niet eens in moderne kleren te steken, maar het helpt natuurlijk wel. Het wereldwijde succes van Ivo van Hove en zijn ‘Internationaal Theater Amsterdam’ is dan ook mede te danken aan zijn Shakespearebewerkingen ‘Kings of War’ en ‘Romeinse Tragedies’. Marathons, urenlang theater met eten tussendoor. Valentijnsdag 2021 stond... Lees verder
Niemand anders is Micha Wertheims beste mislukking tot nu toe
Het is op sociale media, en trouwens ook in de gewone media, niet handig om al te slim te zijn. Het adagium van mijn vader, die journalist was en mij voorhield niet bang te zijn om domme vragen te stellen, is tot een erecode verheven. Je hoeft maar een kwartiertje Op1 te kijken, of WNL op zondag, en je maakt tenenkrommende domheid mee: niet al te snuggere vragen van presentatoren die de domste... Lees verder
De wraak van Nadia. VPRO’s #onstage is het beste antwoord op de cynici in de top van de NPO
Misschien is het de sneeuw, en mijn hondje dat er zo vrolijk van werd. Misschien zijn het de sleeënde kinderen in ‘De Kuil’ van Lunetten, en misschien is het de lamlendigheid die me bekruipt na zoveel dappere pogingen om de lol van kunst hoog te houden in tijden van Corona. Maar ik zat bij de eerste minuten van VPRO’s Onstage al te brullen. Terwijl ik vroeger Henny Vrienten best... Lees verder
Eddy Bellegueule live. Nog steeds indrukwekkend, maar doet ook smachten naar het echte ding.
Gisteren zag ik dan eindelijk ‘Weg met Eddy Bellegueule’, de theaterhit van het vorige, gebroken en verwoeste theaterseizoen, en zag dat de makers daarvan de kloof tussen jongeren- en grotemensentheater moeiteloos hadden overbrugd. De voorstelling is een nineties grungeconcert met briljante acteurs en een intense beeldregie van rising star Eline Arbo.
Wegluisteren voor muziek. Kan dat?
Wegluisteren, bestaat het woord? Ik deed het. En nog steeds. Voor muziek. Zoals je kunt wegkijken voor iets, luisterde ik weg voor de cd die mij zo attent werd toegestuurd. Het zit zo. Dit najaar kreeg ik cd Wonden & Brutaliteit via de post cadeau van Tom America- componist, muzikant, eigenzinnig maker. Ik ben fan van America sinds 2011. Hij was gast in muziekcafé Tune In- een Utrechts... Lees verder
De benauwdheid uit de verhalen van Maeve Brennan is momenteel makkelijk te herkennen
Het is geen toeval dat ik juist nu De twaalfjarige bruiloft herlees. Want de benauwdheid in het verhaal lijkt op de benauwdheid van onze eigen tijd. Net als Delia en Martin Bagot zitten we opgesloten in een verstikkend bestaan. Mijden het contact met medemensen. Missen de frisse lucht van bezoeken aan cafés, musea, filmhuizen en theaters. Dublin 1917 is Nederland 2021.
TOP DRIE
‘Het begint nu toch echt iets met mij te worden,’ dicht Vrouwkje Tuinman met gezonde zelfironie in de bundel Lijfrente. In haar geval kun je dat wel zeggen – Lijfrente won vorig jaar de Grote Poëzieprijs. Het is een mooie regel, zeer geschikt om te pas en te onpas voor je uit te prevelen. Te onpas is het leukst: je jaarlijkse leenrechtvergoeding blijkt genoeg voor een halve cappuccino, in de... Lees verder
‘Mijn roman biedt een opening voor gesprek over geestesziekte.’ Lize Spit over haar nieuwe boek “Ik ben er niet”
‘Je geliefde voor je ogen zien ontsporen is het ergste wat er bestaat: het meest veilige wordt ineens het meest onveilige. Je kunt weken of maanden samenleven met iemand voordat duidelijk wordt dat diegene langzaam afglijdt in wanen.'
Online magie is mogelijk. Publiek draagt online Kerstgala van Het Nationale Ballet op handen
Kun je thuis magie beleven zoals Het Nationale Ballet dat belooft met haar online stream van het Kerstgala? Als je de comments tijdens de stream moet geloven: ja.
VPRO’s Mondo is televisie zoals volwassen mensen op andere kanalen dan NPO3 verdienen.
Mijn tip aan de bonzen in Het Gooi: vergeet jongeren. Richt je op de dolende veertigers en vijftigers, die smachten naar ontregeling. Deze uitzending van VPRO's Mondo was onvergetelijk.
Radiograph of a Family doorgelicht. Vijf punten die deze IDFA-winnaar zo bijzonder maken
In IDFA-winnaar Radiograph of a Family dringt de Iraanse revolutie het huwelijk binnen van de seculiere vader van filmmaker Firouzeh Khosrovani en haar gelovige moeder. Wat maakt dit familieportret zo bijzonder?
Do {not} touch: van kalme, dromerige afstand tot de drang om aan te raken in IDFA’s virtual reality
Vandaag opent Het DocLab van IDFA, misschien wel mijn favoriete deel van het festival. Met een eigen competitie, opdrachten en expositie, is dit het domein van het digitale experiment.
The Rolling Stones-Unzipped in het Groninger Museum: dynamisch, maar toch enigszins braaf eerbetoon
Het Groninger Museum legt gelukkig ook voldoende focus op het auditieve aspect; niet alleen word je als bezoeker getrakteerd op de diverse Stonesnummers, met als hoogtepunt het concert op Cuba in 2016, maar ook komen er fragmenten voorbij van der bandleden zelf en (populaire) culturele boegbeelden zoals regisseur Martin Scorsese.
Harriët Stroet is magistraal tegenover ‘padman’ Ruut Weissman
Weismann lijkt me een te briljante en intelligente regisseur om zich in een avontuur te storten dat hem voorgoed kan breken. Een alfa-manneke, een groot ego, het was bekend. En kon zijn tengels niet van jonge vrouwen afhouden.



