De wereld is chaotisch. Om de chaos te bezweren vertellen we verhalen. En het gevoel van chaos en verwarring is het grootst wanneer mensen oorlog en geweld in het gezicht hebben gezien. Dan zijn verhalen het hardste nodig. Zo ongeveer zou je het nieuwe Eye-themaprogramma Shell Shock kunnen samenvatten. De kracht van verhalen is het motto van het rijk gevarieerde pakket films en andere evenementen. De titel verwijst naar naar de psychische klap waarmee soldaten in WO I van het slagveld terugkeerden.

Films die vertellen over getraumatiseerde soldaten, over vluchtelingen en getuigen van onbegrijpelijke tragedies, en hoe die te verwerken. Films waarmee filmmakers op hun eigen, persoonlijke manier het ongrijpbare vorm proberen te geven. “Kunst laat ons thuiskomen in het trauma dat leven heet.” Dat was op de openingsavond van Shell Shock de slotzin van de gesproken column van filosoof Hans Schnitzler. Zo zijn al sinds mensenheugenis verhalen een manier om te zoeken naar structuur en betekenis. Juist films zijn bij uitstek geschikt om directer dan vaak met het woord mogelijk het onzegbare te laten zien. Zo stelde programmeur Anna Abrahams het bij de opening.