Theater en film hebben nauwe banden. Veel klassieke theaterstukken zijn verfilmd. Een van de verdiensten van Ivo van Hove en Jan Versweyveld is dat ze die relatie hebben omgekeerd. Film als vertrekpunt voor hun voorstellingen. Hun radicaal vernieuwende werk is het uitgangspunt voor de – door hen zelf – vormgegeven tentoonstellingen over theater over film over theater. In 13 zalen... Lees verder
Als je de neiging krijgt om even met je vinger door de kaarsvlam te gaan, dan is een VR installatie al bijna geslaagd. Niet alleen vanwege het technische hoogstandje, maar ook omdat het overtuigt als plek om een halfuurtje te bivakkeren. Ik sta aan de toog van een zeventiende eeuwse Amsterdamse kroeg. Er is geroezemoes, muziek, een barvrouw die zich niet van de wijs laat brengen. Maar vooral zijn... Lees verder
Dat Julidans een sterke editie beleeft werd eigenlijk al duidelijk met de gedurfde en heerlijke openingsavond. Die voorstelling nodigde uit na te denken over wat dans is. Making Dances – Dancing Replies laat je over de zelfde vraag nadenken, maar op een heel andere manier. Dance On Ensemble, het Berlijnse gezelschap met dansers boven de 40 jaar, bracht werken van 3 iconische dansvernieuwers... Lees verder
Na een jaar gedwongen stilzitten trapte Julidans gisteren af onder het motto Never Stop Dancing. En dat doen de wonderlijke schepsels die Elenit bevolken, de openingsavond in handen van Euripides Laskaridis. Zijn Elenit is een universum met groteske en soms aandoenlijke personages die gegijzeld zijn door een enorme windmolen op het podium. Tegen wil en dank gaan ze door, of ze nou een been... Lees verder
Sommige kunst begrijp je niet helemaal, maar raakt je diep. De films van Paradjanov bijvoorbeeld, of The Planet, a Lament van Garin Nugroho. Nugroho heeft ervoor gekozen om zijn voorstelling niet van boventitels te voorzien, zodat je rationele brein even op een zijspoor moet. Wat zingen ze, wat gebeurt er precies, waar gaat het over? Na een paar minuten ditzelfde rondje rennen geeft dat deel van... Lees verder
Een jongen is te gast op zijn eigen begrafenis waar een black metal band een uitvaartconcert speelt. De moordenaar, zijn beste vriend, is er ook, samen met anonieme black metal fans. Het licht is hard, er ligt sneeuw op de grond. Rechts aan de zijkant van het toneel is een muurtje gebouwd met kratjes bier, links staat wat ik in de aanvankelijke duisternis aanzag voor een bankje, maar dat een... Lees verder
Zeker in een bizar jaar als dit heb ik behoefte aan warme films: klassiekers, found footage of kinderfilm, dat mag allemaal. Als het maar over grote emoties gaat of het perfecte escapisme biedt. Zoals ieder jaar is er genoeg te beleven op TV. Niet zoals ieder jaar is er geen mogelijkheid om ergens anders ons heil te zoeken, maar streamen biedt uitkomst. Vijf tips om de kerstdagen door te komen.
Vandaag opent Het DocLab van IDFA, misschien wel mijn favoriete deel van het festival. Met een eigen competitie, opdrachten en expositie, is dit het domein van het digitale experiment.
Traveling While Black raakt je diep en dat is ook precies de bedoeling. De zo’n 20 minuten durende Virtual reality film dompelt je onder in de geschiedenis van institutioneel racisme in de VS en vooral wat dat doet met mensen. De locatie is Ben’s Chili Bowl in Washington DC*. We zitten aan een tafel in een klassieke diner met mensen die vertellen hoe het is om zwart te zijn in Amerika. De film... Lees verder
In de wereld van voor corona zou Garin Nugroho het Holland Festival openen met zijn voorstelling The Planet – A Lament. Het zou zonder twijfel een even indrukwekkende ervaring zijn geweest als zijn Setan Jawa die in 2017 werd opgevoerd. We zouden betoverd worden door zijn dansers en gelouterd door het verhaal. In de gestripte online versie van het Holland Festival is Nugroho gelukkig nog... Lees verder
We zijn nu een ruime maand na het begin van de intelligente lockdown. Langzaam begint er een nieuw normaal te komen, waarbij we niet meer uitsluitend fanatiek alle twitterberichten over corona volgen. De zorgen zijn er nog steeds en zeker ook waar het de cultuursector betreft. De hele sector, nationaal en internationaal, is met de titanenklus bezig om het publiek betrokken te houden. En zelf... Lees verder
We spraken met Andreas Hannes over het afgelasten van Cinedans 2020. Hoe ga je als programmeur om met het cancelen van een festival waar je een heel jaar aan hebt gewerkt? Hoe kun je nog iets van het gemeenschapsgevoel dat zo belangrijk is voor een festival vasthouden als je alleen online bent? Vooralsnog gaat het festival niet in de bestaande vorm door, maar biedt het wel een online platform... Lees verder
Cinedans, het festival voor dans en film, zou 25 maart openen en t/m 29 maart de hub zijn voor dansfilm, maar ook workshops en discussies. Dat kan uiteraard niet doorgaan. Het festival wordt niet uitgesteld maar afgelast dit jaar. Een alternatief dat voor dit jaar de pijn een beetje moet verzachten is een mooi en gevarieerd aanbod van korte en mid-length films die tijdens de festivalperiode... Lees verder
Afgelopen week zat mijn in-box en mijn sociale-mediafeed vol met afzeggingen. Voorstellingen, filmfestivals en musea: alles waar ik me op verheugde of waar ik een bijdrage aan zou leveren is geannuleerd of op de lange baan geschoven. Begrijpelijk en verstandig. Maar ook gekmakend, en een inkomstenderving voor mij en vele anderen in de culturele sector. Toch zijn er dingen die we wel kunnen doen... Lees verder
Soms zie je iets en besef je pas op de fiets terug hoe bijzonder het was. Wacht eens even, het witte konijn praatte terug? Humpty Dumpty maakte zich zorgen dat ik hem wel ving? Ik heb vandaag niet alleen naar een Virtual Reality (VR) installatie gekeken, de installatie keek terug! Nog niet eerder heb ik een VR-werk meegemaakt waarin ik niet alleen kon reageren op het werk, maar de personages ook... Lees verder
Een tentoonstelling met alleen maar spelende kinderen, wordt dat niet gauw te klef of te gezellig? Niet als de kunstenaar Francis Alÿs is. Hoewel het moeilijk is om niet te glimlachen bij het zien van een zandkasteel, verliet ik de zaal met een hoofd vol vragen over de aard van de mensheid. Geen kleine verdienste van hinkelende jochies en meisjes met een hacky sack. En van Alÿs, die zonder zich... Lees verder
Het Nederlands Film Festival staat op het punt van losbarsten. Een ruime week met een breed overzicht van alles wat beweegt op de Nederlandse schermen, van publieksfilm tot korte studentenfilm. Het afgelopen jaar was rumoerig: regisseurs, editors en cameramensen toonden zich somber over de kwaliteit en het lef van de vaderlandse film. Bezoekersaantallen lijken ook niet over te houden, hoewel er... Lees verder
De dansfilm neemt een unieke plaats in binnen het filmaanbod. Niet louter gedreven door psychologisering of tekst, biedt het alle mogelijkheid voor experiment in vorm en inhoud. Maar dat betekent ook dat het lastig te plaatsen is. En dus lastig te maken. In het tweede deel over de groeipijnen van de dansfilm komen 2 dansers en performancekunstenaar aan het woord. Ik sprak met Jorijn Vriesendorp... Lees verder
Er wordt heel wat gemopperd op de Nederlandse film: hij is te braaf, niet creatief genoeg, er is te weinig experiment. Er is echter één klein eilandje waarin andere wetten gelden. Waar soms met stevige budgetten en soms voor een appel en een ei films worden gemaakt die een andere taal spreken: De dansfilm. Geen gepsychologiseer, geen eindeloze dialogen, maar lichamen die bewegen. Of niet. Een... Lees verder
Mijn generatie krijgt waarschijnlijk gelijk het befaamde liedje van Doe Maar in het hoofd bij het overlijdensbericht van Doris Day. Er is geen bal op de TV, alleen een film met Doris Day. En dat wilde je echt niet, de brave heldin van je moeder. De wholesome ster bij wie je eerder denkt aan een glas melk dan aan wilde feesten. Was zij het niet die de rol van overspelige vrouw in The Graduate... Lees verder
Zo’n 400 virtuele meters gaan we omhoog met de dansers mee. Vooraf krijgen we de waarschuwing om bij hoogtevrees recht vooruit te kijken. Voor mij was dat niet nodig, ik vond het heerlijk om mee te vliegen in de enorme ronde ruimte, wetend dat ik veilig in een stoel zat. Choreografie, avatars, architectuur en Blixa Bargeld. Dat zijn een paar van de ingrediënten in de nieuwe VR installatie in Eye... Lees verder
Eye filmmuseum trapt het Virtual Reality seizoen af met The Deserted van Tsai Ming Liang. Tsai zelf was in het land voor een masterclass, inleidingen en interviews. En hoewel zijn films anders doen vermoeden, is hij een zeer geanimeerd spreker. In zijn masterclass vertelde hij over zijn carrière, zijn samenwerking met muze en vaste acteur Lee Kang-Sheng, en zijn positie in de filmwereld. Ik hield... Lees verder
Hoe maak je een mooie en persoonlijke documentaire over een held? En wat als je held filmmaker is en zelf al prachtige beelden heeft gemaakt? Hoe vrij mag je zijn met je onderwerp? Lange tijd is mijn probleem met het IDFA geweest dat de documentaires zo braaf zijn, zo gefocust op het onderwerp en niet op het medium zelf. In een soort veredelde praatje-plaatje model, worden interviews... Lees verder
Langzaam maar zeker is het allernieuwste nieuwtje van virtual reality (VR) af en kunnen we gaan nadenken over wat je wilt laten zien, in plaats van hoe. Waar ik op het eerste VR festival nog gierende hoofdpijn kreeg van slechte brillen, kan ik me nu laten betoveren door de schoonheid van het Amazone gebied of prachtige animaties. Filmtheaters als Eye en festivals als IDFA hebben VR nu ook in hun... Lees verder
Het Holland festival heeft een traditie in het combineren van film met live muziek. Of het nou de postpunk band Mogwai is bij Mark Cousins’ Atomic Cinema of een live begeleiding bij een zwijgende film, er gebeurt meestal iets magisch. Dat was zeker ook zo bij de vertoning van Der Müde Tod (1921) van Fritz Lang, begeleid door componist in focus George Benjamin. En dat lag niet alleen aan de fraaie... Lees verder
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.