Afgelopen weekend bezocht ik een koffieconcert van het barokgezelschap The Continuo Company. Met m’n 53 jaar was ik een van de jongste bezoekers. Om me heen gerimpelde gezichten en grijze haren. Steeds vaker hoor ik dat vergrijzing van het publiek voor klassieke muziek een probleem is. Ik vind dat grote onzin en begin me steeds meer te ergeren aan deze opvatting. Staat de toekomst van Lowlands op... Lees verder
De voorstelling Holy F opent met een auditie. Twee jonge vrouwen presenteren zich aan een regisseur – een man. Ze spreken hun zinnetjes onberispelijk simultaan uit, met het lieve toontje dat mannen graag horen. Hun verwarring groeit. Snappen ze wel wat de regisseur van hen wil? Kunnen ze de rol die ze ambiëren wel aan? Een sterke vrouw spelen: is dat niet lastig voor hen, vraag de regisseur zich... Lees verder
In het bijzijn van Amnesty International en Edward Snowden – via een videoverbinding vanuit Moskou – ging donderdagavond in Tuschinski Oliver Stone’s nieuwe film Snowden in première. Het gedramatiseerde verhaal van de jonge, begaafde overheidsdienaar die in gewetensnood komt en besluit naar de pers te stappen is niet heel origineel of meeslepend in beeld gevat. Maar op de... Lees verder
In turbulente tijden werkt een avondje dans therapeutisch. Zeker als drie voormalige dansers van het Nederlands Dans Theater (NDT) nieuw werk tonen in Here we live and now. Alleen, wie bij de programmatitel een scherpe blik in de actualiteit verwacht, komt bedrogen uit. Here we live and now verwijst vooral naar choreografen die in Den Haag wonen of werken en toont een momentopname van hun... Lees verder
‘Ik heb er 18 jaar over gedaan om een nieuwe opname te maken’, zegt de Kroatische pianist Ivo Pogorelich (1958) met een bescheiden glimlach. ‘Net zoveel tijd als een baby nodig heeft om meerderjarig te worden.’ Het is woensdag 2 november. Een bijzonder moment, want die dag gaat Pogorelichs cd-loze nieuwe opname van Beethovens Pianosonate’s nr. 22 en nr. 24 via het Online-Klassik-Musikportal... Lees verder
Op dinsdag 2 november presenteerde Cappella Amsterdam in het Orgelpark een nieuwe cd. Hierop staat het grootschalige koorwerk Kanon Pokajanen van Arvo Pärt, dat ook live werd uitgevoerd. Na afloop van het concert werd chef-dirigent Daniel Reuss benoemd tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw. Deze zeer hoge koninklijke onderscheiding wordt enkel toegekend aan mensen ‘met bijzondere... Lees verder
Het veelbesproken The Birth of a Nation over een Amerikaanse slavenopstand krijgt een preview op twee Nederlandse festivals. Debuterend regisseur Nate Parker leende brutaalweg de titel van beroemde en omstreden klassieker.
Dit verhaal schreef ik in 2003, naar aanleiding van het verschijnen van een groot historisch onderzoek naar het schouwburgbezoek. Ik keer er vaak naar terug, dit onderzoek. Omdat het me met beide benen op de grond houdt tijdens het schreeuwen om cultuur. En omdat het de noodzaak onderstreept om het systeem toch maar eens grondig te herzien. ‘Niets zo constant als het... Lees verder
Het ronkt, zoemt, zingt, zaagt en gonst niet langer in het het Muziekgebouw aan ‘t IJ. De cellokaravaan is vertrokken. De zesde editie van de Cello Biënnale Amsterdam zit erop en laat bij de duizenden cello- en muziekfans een gevoel van leegte achter. Nergens anders speelt zich in tien dagen tijd zo’n geweldig cellofeest af, waar het publiek zich van ‘s ochtends vroeg tot diep in de nacht kan... Lees verder
Festival Le Guess Who? in Utrecht staat aan de vooravond van zijn tiende editie. Van 10 tot en met 13 november nemen meer dan honderd artiesten bezit van elke denkbare plek in de Domstad waar je met goed fatsoen kunt optreden. Van heinde en verre komen ze, net als de bezoekers. Expect the unexpected, met de hele familie? Is dat hét onderscheidende element achter het raadselachtige vraagteken uit... Lees verder
Van 19 tot en met 23 oktober kwamen meer dan tweeduizend muziekprofessionals samen in Santiago de Compostella voor de 22e World Music Expo (WOMEX). Ik was erbij en kwam met gemengde gevoelens terug. Mijn eerste muziekbeurs-ervaring was de WOMEX in Rotterdam. In 2001 was de Maasstad culturele hoofdstad van Europa en kon dus beschikken over extra middelen. De Berlijnse organisator van de WOMEX... Lees verder
Tijdens de zesde editie van de Cello Biënnale is het Muziekgebouw aan ’t IJ een bruisende place to be. Meteen bij binnenkomst op de eerste etage betreed je een sfeervolle pop-up brasserie, in alle overige hoeken en gaten staan marktkraampjes opgesteld. Er is een keur aan handgemaakte cello’s, strijkstokken, bruggen, dempers en snaren naast een groot aanbod van tijdschriften, cd’s en bladmuziek... Lees verder
Iedere ochtend staat Maarten Mostert, geestelijk vader en artistiek directeur van de Cello Biënnale Amsterdam, om half acht sinaasappeltjes uit te persen in het Muziekgebouw aan ‘t IJ. De vroege vogels onder de celloliefhebbers stromen dan massaal naar the place to be voor een gratis croissantje met jus d’orange, gevolgd door een topuitvoering van een van de zes Cellosuites van Bach in de... Lees verder
Theatergroep Aluin bestaat 25 jaar. Het gezelschap, ontstaan op de Utrechtse acteursopleiding, vierde dit op de plek waar het allemaal begon: het Utrechtse Theatercafé De Bastaard. Zondag 23 oktober hernamen ze hun eerste voorstelling ooit, een toneelstuk getiteld ‘Het’, gebaseerd op de novelle Het beest in de jungle van Henry James. Over een man die denkt dat hij voorbestemd is voor iets groots... Lees verder
De Cello Biënnale Amsterdam, het grootste cellofeest ter wereld dat zich van 20 tot en met 29 oktober afspeelt in het Amsterdamse Muziekgebouw aan ‘t IJ, is begonnen en het loopt er nu al storm. Tien dagen lang geven 27 internationale cellosolisten, 6 orkesten, 11 ensembles, 1 koor en vele musici uit 26 landen ruim 800 optredens. Van ‘s ochtends vroeg –Bach & Breakfest– tot ‘s avonds... Lees verder
Ook Cinekid kaart de balans tussen mannen en vrouwen aan, en de verbeelding van jongens en meisjes. Een veelbesproken kwestie waarover het laatste woord nog niet gezegd is.
Goed, het is altijd nog meer dan voormalig gedoogpartner PVV, die het hele conceptverkiezingsprogramma op een enkel A4’tje wist te proppen. Maar in de halve pagina die de VVD, ’s lands grootste partij, aan cultuur besteedt is het eigenlijk erger. Hier is nog overduidelijk de door Wilders en Zijlstra ingegeven rancuneuze lijn jegens alles wat maar naar Nederlandse cultuur ruikt terug te vinden... Lees verder
‘Er is niet alleen werk verdwenen, maar ook kennis en ambacht – het hele perspectief verdwijnt. Terwijl Nederland als dansland vermaard was in de wereld, juist omdat het de luxe had om te onderzoeken, op te bouwen, te stimuleren.’ Ronald Wintjes, de kersverse directeur van De Nederlandse Dansdagen, maakt zich zorgen. Hoe zit het met de toekomst van de dans? Het rommelt immers in... Lees verder
Dit stuk gaat me heel veel vrienden kosten, maar het moet er even uit. Het gaat namelijk slecht met de toneelsector. En ik zie steeds beter waar dat aan ligt. En dat is nu eens niet Halbe Zijlstra. Of de VVD, of de bevolking, of Nederland in het algemeen, dan wel de tijdgeest. En het ligt ook niet aan Netflix of voetbal, en ook niet aan Geert Wilders of Joost Niemöller, hoe graag ik ook zou... Lees verder
Naar een idee van Marieke Stordiau, fagottiste in het Hexagon Ensemble, schrijft Joost Galema, journalist en programmeur, teksten die over boomdromen, muziek en tijd gaan. Zo ontstaat het Dagboek van een cello, een stuk dat de luisteraar uitdaagt tot nadenken over de verbanden tussen natuur en muziek. De première van Dagboek van een cello vond plaats in het Amesfoortse theater De Flint op 16... Lees verder
Een prachtige voorstelling vol hilariteit, spanning en lichtheid, maar die me toch met een droevig gevoel de wereld instuurt. Het lijkt of de vier vrouwen in D3US/X\M4CHIN4 van choreograaf/regisseur Fernando Belfiore zich in het land van de oneindige mogelijkheden bevinden. Alles kunnen ze. Willen ze ook alles? Zijn ze nog zichzelf als ze alles kunnen? Hoe voelt het als de aarde tot in haar... Lees verder
Op 19 februari 2016 vierde György Kurtág zijn 90e verjaardag. Hoewel broos, werkt de Hongaarse grootmeester van zieldoorklievende noten nog altijd aan zijn eerste en enige opera, Fin du Partie (Endgame), naar het gelijknamige toneelstuk van Samuel Beckett. De proloog ging alvast in première tijdens een groots verjaardagsfestival aan de Liszt Academie in Boedapest waar hij ooit zelf studeerde... Lees verder
Nederlands Dans Theater 1 opent het seizoen met Stage One. Een drieluik zonder huischoreografen Léon & Lightfoot, maar met drie merendeels jonge, avontuurlijke dansmakers. Muziek is een belangrijke factor in alle drie de balletten. De avond opent met Thin Skin, de ode van choreograaf Marco Goecke aan punkicoon Patti Smith. Cultuurpers recenseerde het stuk vorig jaar (€). De nu flemende, dan... Lees verder
De bevlogenheid die Toer van Schayk en zijn generatie choreografen kenmerkte verdwijnt. Met het programma Hollandse Meesters eert Het Nationale Ballet een tijdperk. Het succes van Toer van Schayk en zijn generatie Als het aan het publiek ligt mogen de meesterballetten van de drie grote Van’s (Rudi van Dantzig, Hans van Manen en Toer van Schayk) nog wel even blijven. Als één man stond het tijdens... Lees verder
Die tien miljoen is officieel binnen. De kunstwereld doet zijn best dankbaar te klinken. De werkgevers in de podiumkunsten, verzameld in de NAPK, hebben Bussemaker een bedankje gestuurd. Omdat ze niet 300 miljoen bezuinigt op cultuur, maar slechts 290 miljoen. Het extra geld dat vorig jaar bij elkaar geharkt werd door verschillende lobbyisten en partijen is nu verankerd in de vaste subsidies... Lees verder
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.