Welke idioot dat nou kon bedenken, vroeg een van de aanwezigen zich af: dat je elektrische schakelingen kunt maken door het DNA van een alg te combineren met dat van een hamster? Zomaar een vraag die opkomt wanneer je rondloopt over de expositie Biodesign, die vanaf 27 september t/m 5 januari (2014) in Rotterdam is te zien. En dan is het antwoord eigenlijk simpel: een idioot. Of liever gezegd:... Lees verder
“Dat klinkt anders. Een beetje verdrietig.”
Ik heb net F, B, D♯ en G♯ gespeeld. Beter bekend als het Tristan-akkoord. Maar dan op gitaar. Mijn publiek bestaat uit vijftien kleuters.
In een brief aan Franz Liszt benadrukt Wagner in 1852 dat de zee in zijn Der fliegende Holländer zo realistisch mogelijk getoond moet worden, vol gewelddadige golven. Honderdzestig jaar later neemt Yannick Nézet-Séguin dat advies in havenstad Rotterdam zeer ter harte. Niets aan deze Holländer kabbelt, vanaf de eerste noten stormt het, culminerend in een derde akte op orkaankracht, met een... Lees verder
Volgens NRC Handelsblad werden de bezuinigingen op cultuur voor ‘slechts’ 11 theaterinstellingen fataal. Zij gaan hierbij uit van groepen die zichzelf daadwerkelijk opgeheven hebben. In hun overzicht zien zij echter de gezelschappen die zich vrijwillig hebben opgeheven door te fuseren met een ander gezelschap over het hoofd. Daarnaast zijn er een aantal instellingen die zichzelf al... Lees verder
Piet Oudolf, de Nederlandse tuinkunstenaar die het aanzien van New York veranderde, is in Nederland vooral bekend als veredelde plantenboekenschrijver. Na vele grote steden wereldwijd is Rotterdam de eerste stad in Nederland die een plantsoen heeft laten inrichten door de nu 69-jarige ontwerper. En meteen wordt duidelijk wat we al die jaren zo gemist hebben in ons ‘openbaar groen’... Lees verder
Armando Navarro (Argentinië, 1930 – Amsterdam 2013), voormalig artistiek leider van Scapino Ballet, is afgelopen zondag overleden. Samen met zijn echtgenote Marian Sarstädt vormde Navarro een van Nederlands bekendste danskoppels, naast Han Ebbelaar en Alexandra Radius (Het Nationale Ballet) en Jiří Kylián en Sabine Kupferberg (Nederlands Dans Theater).
Jet Bussemaker gelooft in Daan Roosegaarde. Dat bekende zij zondag 1 september tijdens het traditionele Paradisodebat. Ze bewondert zijn moed om het het ondenkbare te bedenken en zijn gedrevenheid om niet met opinies te komen, maar met voorstellen. Haar boodschap aan de kunstsector, wederom bijna voltallig aanwezig in Paradiso, was helder: hou op met klagen, ga wat doen.
Terwijl de zaal volloopt met BN’ers, zit tv-coryfee Jan Kooijman achter de coulissen in stilte zijn uitdraai te oefenen. Vriendin Henna Lee neemt de laatste passen door. Zo meteen gaat het doek open voor
We zijn best blij met Nederland, al is het alleen maar vanwege de taal. We kunnen hier immers in het Nederlands schrijven en dan zijn er ook nog best veel mensen die ons kunnen lezen, en ons verstaan als we spreken. In Thailand
De concentratie is enorm, de beheersing groot. De jongens en meisjes die hier staan te dansen kunnen wat. Het schijnbare gemak waarmee deze 12-jarigen hun dansoefeningen tonen, laat tegelijkertijd zien hoe moeilijk ballet is. De bewegingen moeten immers perfect worden uitgevoerd, en spatgelijk. Van deze groep zullen bovendien maar een paar doordringen tot de wereldtop: Het Nationale Ballet... Lees verder
Dit was een mogelijkheid, waaraan in eerste instantie niet zoveel mensen dachten. Ellen Walraven was immers na haar tropenjaren als directeur van het Amsterdamse debatcentrum De Balie toe aan wat meer inhoudelijk werk en rust aan haar hoofd, Dus vermoedden we dat ze nog wel een tijdje zou blijven zitten in
Het begon met een mail uit het niets. Kunstenaar Joncquil had mijn website gegoogled en was getroffen door de naam. Zelf was ik bijna vergeten hoe ik ooit aan die naam gekomen was, Joy of Irony: een nummer van de legendarische, zeer ondergewaardeerde Engelse noise/metalband Fudge Tunnel. Joncquil kwam op mijn site vanwege zijn toenmalige expo, Himmel und Joy. Hij had wat van mijn stukken gelezen... Lees verder
Overal loopt het bezoek aan kunst dramatisch terug, behalve, vooralsnog, in Rotterdam. Daar is de Rotterdamnse Schouwburg er in het eerste echte cultuurrampjaar 2012 in geslaagd om het aantal betalende bezoekers gelijk te houden, of zelfs iets te laten stijgen tot ruim 147.500. In het eigen persbericht wijt de directie (nu nog in handen van Jan Zoet) dat aan een scherpere programmering en... Lees verder
Einstein on the beach: een vijf uur durende minimalistische opera zonder plot, zonder pauze. Een opera met een welhaast mythische status, met beelden die uitgegroeid zijn tot theatericonen, maar die vrijwel niemand daadwerkelijk heeft gezien.
Zat weer een briefje bij de post. Een van de vele, deze weken. Over een club die nog maar pas door de overheid was opgericht. Met de bijbehorende miljoenen, die vanwege de wraaklust van de PVV nu in de lokale sloot gekieperd zijn. De makers hebben alweer een paar maanden geleden een nieuw doel voor zichzelf gevonden: het welzijn van Parkinson-patënten verbeteren. Maar Danshuis Station Zuid is nu... Lees verder
Vijftien jaar na Peter Delpeuts Felice, Felice krijgt het International Film Festival Rotterdam weer een Nederlandse opening. De 42ste editie van dit toonaangevende evenement gaat op 23 januari van start met de wereldpremière van De wederopstanding van een klootzak van Guido van Driel, zo maakte festivaldirecteur Rutger Wolfson vanmiddag bekend.
Wat zou er aan de hand zijn met het Rotterdam Philharmonic Gergiev Festival – de officiële naam om toch die internationale uitstraling maar te benadrukken? Al bij het betreden van concertgebouw de Doelen bekruipt je direct het gevoel bij een gewoon, doordeweeks concert te zijn aangeland, ook al staat Valeri Gergjev op de affiches. Geen aankleding van de grote ruimtes en op en rond het podium... Lees verder
Er waren nogal wat VVD’ers boos op ons, omdat we vorig jaar de Rotterdamse wethouder van Cultuur betrapten op een dommigheidje: ze stelde dat culturele instellingen doordeweeks helemaal niet open hoefden, omdat hardwerkende mensen toch alleen maar in het weekend tijd hadden voor kunst.
Toch geld voor de Rijksacademie voor Beeldende Kunsten, geld voor een orkestenfusie in Zuid Nederland en 4,7 miljoen voor een kennisinstituut voor amateurkunst. De kaalslag van de Nederlandse Cultuursector is dankzij een tweede advies van de Raad voor Cultuur een beetje minder extreem geworden. Naast de genoemde positieve beoordeling is er ook geld voor een kennisinstituut voor de creatieve... Lees verder
Deze wil ik even aan jullie voorleggen. Citaat uit de volkskrant van vanochtend, waar redacteur Harmen Bockma een dappere poging doet om alle cijfers van de cultuurslachting op een rijtje te zetten, maar daar een beetje in faalt. Het blijft ook lastig om de uitval in de basisinfrastructuur op te tellen bij de uitval bij het fonds, maar het blijkt helemaal lastig om te onderscheiden wat
Mensen die om duidelijkheid vragen, roepen vaak om ‘namen en (rug)nummers’, maar in de klassieke muziek is dat gedoe met namen en nummers juist de reden waarom niemand er nog wat van begrijpt. Het gaat dus, volgens ex-marketeer en nu verhalenverteller Nancy Wiltink niet alleen om je verhaal, maar ook of dat verhaal
“Voor mij is opera véél meer dan alleen muziek,” zegt de Israëlische regisseur Sjaron Minailo. “Het klinkt misschien een beetje hoogdravend, maar mijn internetopera past helemaal in de traditie van Richard Wagner. Soul Seek is echt een multimediaal gesamtkunstwerk, waarin mode, webdesign en digitale media, spel, cinema, theater, dans en experimentele muziek tot één geheel samenvloeien. Zonder dat... Lees verder
Na de presentatie van de Rotterdamse en Haagse kunstadviezen, en een paar dagen tot weken voor de harde oordelen van de Raad voor Cultuur, en een paar maanden voor de vernietigende rapporten van het Fonds Podiumkunsten, begint duidelijk te worden hoe ingrijpend de Nederlandse cultuursector geraakt wordt
In Amsterdam gaan Holland Festival, Theaterfestival, Toneelgroep Amsterdam en nog wat clubs ‘nauw samenwerken’. In Den Haag geldt dat voor Het Nationale Toneel en jeugdtheaterhuis Stella Den Haag, terwijl in Rotterdam
Je kan moeilijk beweren dat het een verrassende uitslag was, want al wekenlang – wat zeg ik, maanden – werd The Artist genoemd als geheide Oscarfavoriet. Toch is de bekroning van deze grotendeels zwijgende Franse zwartwit-film die een ode brengt aan het einde van het tijdperk van de stomme film in Hollywood het bewijs dat originaliteit nog altijd telt in het vaak voor conservatief... Lees verder
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.