Een zwarte man zit op de rand van het podium van de Amsterdamse Stadsschouwburg, pardon ITA. Hij observeert ons met intense blik terwijl wij de zaal inlopen. – Als vleesgeworden subtitel van de aan Robert Mapplethorpe gewijde voorstelling Triptych (Eyes of One on Another). Achter een gaasdoek staan de instrumenten van Asko|Schönberg, dat samen met Roomful of Teeth tekent voor de muzikale... Lees verder
Kunst is totaal nutteloos, en dat moet de politiek beter duidelijk maken. (Waarom Mark Rutte vaker uit moet gaan)
Vanmiddag is er een hoorzitting in de Tweede Kamer over de uitgangspuntennota van Minister Ingrid van Engelshoven. Die nota waarvan iedereen inmiddels doorheeft dat het een sigaar uit eigen doos is. Insprekers hebben hun mooiste speeches voorbereid, en er zal na afloop zeker het een en ander viraal gaan binnen de verschillende culturele social media-bubbels. Ik werd een beetje moedeloos van het... Lees verder
Tryptich van Bryce Dessner is net iets te perfect om echt te raken
De Amerikanen hebben er een woord voor: production value. Daarmee kun je aangeven dat een voorstelling technisch perfect is. Het geluid klopt, het toneelbeeld is uitstekend, de kostuums zijn helemaal oké, de belichting schitterend en de acteurs, zangers en muzikanten: top notch. Zelfs de figuranten zijn op hun best. Een voorstelling met een hoge production value kan dus op weinig dingen mislukken... Lees verder
‘Broodje vlees’ nog steeds het populairst op foodfestivals. Festivalatlas ziet festivalisering teruglopen.
De piek van de festivalisering van Nederland lijkt achter ons te liggen. Het aantal festivals is in twee jaar tijd met ruim 10% teruggelopen. Dat blijkt uit onderzoek van de Hogeschool van Amsterdam naar het festivallandschap in Nederland. Verantwoordelijk lector Harry van Vliet (Crossmedia): “De daling in het aantal muziekfestivals was al zichtbaar in 2017, maar de afname is het afgelopen... Lees verder
De Kersentuin van ITA levert keurig spel in theatraal niemandsland
Het moet begonnen zijn met een groot plan in het hoofd van Simon McBurney. De Brit, een meester van het mathematisch precieze teksttoneel vol technische snufjes, zag de geweldige vloer van de Rabozaal van de Amsterdamse Stadsschouwburg en zijn brein begon te werken. Iets met een achterdoek over de volle breedte van de zaal, iets met een poppenhuis, iets met een gigantisch haarzuiver... Lees verder
Fenomenaal ballet heeft geen boodschap nodig voor het Holland Festival 2019
Met alle maatschappijkritische, exotische en persoonlijke levenskunst op het Holland Festival is Van Manen, Forsythe, Arqués eigenlijk een buitenbeentje, een statement zonder boodschap. Dans heeft genoeg aan zichzelf, drukt zichzelf ten voeten uit. En hoe. Werk van overdonderende kwaliteit. Hoeveel beter kan het nog worden? Hoogstens door het toch een boodschap mee te geven. Daar ligt ruimte. De... Lees verder
‘Congo’ is een nieuw hoogtepunt van een van de meest betekenisvolle Holland Festivals in jaren.
‘Ik denk dat ze het wel begrepen hebben.’ Faustin Linyekula zegt het, heel rustig, een beetje verontschuldigend bijna, tegen zijn medespeler aan het eind van de voorstelling Congo. In de grote zaal van Frascati, waar ook prinses Beatrix zit, klinkt een lichtelijk opgelucht lachje. Kort daarvoor was Daddy Moanda Kamono uitgebarsten in een steeds wanhopiger tirade tegen ons gezamenlijke... Lees verder
Vanaf nu verplicht voor elk theatergesprek: een blanco vel papier.
Als er een Nobelprijs voor briljante innovatieve festivalideeën wordt ingesteld, mag de eerste worden uitgereikt aan degene die gisteren dé oplossing bedacht voor ‘het festivalgesprek’. U weet wel, dat altijd noodzakelijke gesprek met de belangrijke gast of gasten. Aan een tafeltje. Op stoelen. Op televisie is zo’n setting al problematisch, live in een theater meestal dodelijk... Lees verder
Het belangrijkste animatiefestival vindt plaats in Annecy – en Nederland doet mee
Dat de Nederlandse animatiefilm in de lift zit beschreef ik hier eerder al. En nu ik deze week rondkijk op het animatiefestival in het Franse Annecy lijkt het me aardig om te zien hoe onze animatiefilmers en producenten zich hier presenteren. Zeker omdat Annecy geldt als het belangrijkste evenement wereldwijd in deze sector. ‘Het Cannes van de animatiefilm’ hoor ik het meermalen... Lees verder
Vier redenen om naar Pelléas et Mélisande te gaan #HF19
Het Holland Festival is met zijn ruime aanbod soms zijn eigen concurrent. Zo miste ik Turan Dokht en de première van Pelléas et Mélisande omdat ik bij aus LICHT zat. Om een voorstelling van Debussy’s enige opera te bezoeken moest ik het concert van Abd Al Malik laten schieten. – Culturele keuzestress, enerzijds frustrerend maar anderzijds een weelde. Was het de moeite waard? Wat ik gemist heb kan... Lees verder
Meer Franstalige rap graag.
Frans is gemaakt voor rap. Vergeet al dat Amerikaans-Engelse gehak, luister naar de ritmische drone die goede Franstalige rap biedt. Een van de mogelijke voordelen van een inzichzelfgekeerde VS en een post-Brexit Europa is dat we wellicht wat vaker die prachtige taal van onze zuidelijke Zuiderburen gaan horen. ‘Speak French to me, darling!’ Macron zal er blij mee zijn. Woensdag 12... Lees verder
Nieuw kunstenplan kabinet-Rutte III: 25 miljoen minder kunstaanbod. (Maar wel meer gelukkige kunstenaars)
Hoe schrijnend de betaling van kunstenaars, muzikanten en theateracteurs, scenarioschrijvers en al die andere ‘makers’ is, werd afgelopen weken weer eens duidelijk. In dagblad Trouw kwam – eindelijk – een muzikante uit de kast van slechte arbeidsomstandigheden. Tegen de heersende mores in liet ze weten hoeveel ze verdiende. Wat bleek: landelijke topinstellingen als het... Lees verder
Moet er dan bloed vloeien? (Hoeveel kunst je kunt maken over dat kunst niet pijn doet)
Waarom willen we eigenlijk zo graag bloed zien? Dat vroeg ik me af tijdens de voorstelling Roughhouse. Dit Amerikaans-Duitse werkje is te zien in het Holland Festival (woensdag 12 juni nog) en daarin vloeit dus geen bloed. Daar gaat het ook over. Dat er nergens meer bloed vloeit, in de media, in de kunst. Dat iedereen altijd weer opstaat, dat niemand meer echt ergens door geraakt wordt en dat... Lees verder
Waarom ik als totale leek drie dagen AUS LICHT deed. En als een ander mens buiten kwam.
De muziekcritici waren onverminderd enthousiast. En zelfs operaliefhebbers kwamen, zagen en waren tevreden. Natuurlijk was er het koor van monumenten, aangevoerd door een Vlaamse antiquiteit, dat Maria Calllas zeventig jaar geleden beter vond, maar de leden vormen slechts de noodzakelijke minderheid die nodig is bij zoiets ongehoords als AUS LICHT, het Magnum opus van het 72ste Holland Festival... Lees verder
Totdat het lachen je vergaat. Crashpark enscèneert de ondergang van de wereld als een prachtige landschap vol partygangers
Crash Park – La vie d’une île (2018) van de Franse regisseur Philippe Quesne voert 19de eeuwse waarden op in hun 21ste eeuwse uitwerking. De elitaire ontdekkingsreiziger is een modale toerist geworden, die zich in goed georganiseerde groepen naar iedere uithoek van de wereld beweegt, op zoek naar ultieme ervaringen, mits deze een retourticket westerse wereld niet in de weg staan. Onttakeld cliché... Lees verder
Vooral het geschreeuw van Angélica Liddell is interessant in The Scarlet Letter
Het vele naakt en de seks in Angelica Liddels bewerking van Hawthornes beroemde roman zijn een beetje ouderwets. De Spaanse taal is de echte attractie. In zijn bespreking van Angélica Liddells voorstelling ‘The Scarlet Letter’ op deze website noemt Wijbrand Schaap de scène met een naakte zwarte man ‘een pijnlijk dieptepunt’. Volgens Schaap wordt de man door Lidell bejegend als ‘bronstig oerbeest’... Lees verder
En Stockhausen zag dat het goed was – aus LICHT in Holland Festival #HF19
‘Toen kon hij zich in drieën splitsen en was hij zanger, danser en trompettist’, zegt een meisje op het scherm voorafgaand aan Michaels Jugend. Zij is een van de kindertjes die aan het begin van elke dag vertellen waar aus LICHT over gaat. Een goede vondst van Pierre Audi en zijn artistieke team, want het universum dat Karlheinz Stockhausen ons voorschotelt in zijn mega-opera LICHT is een... Lees verder
Pipi Langkous regeert in Zwolle. (Waarom iedereen die om leren geeft naar Festival Woest moet gaan)
Zet een stuk of 15 stuiterballen uit de eerste klas van het basis-vmbo in een antieke kajuit van een paar vierkante meter en je weet zeker dat het er honderd zijn. Muziek zullen ze maken en ze hadden zelf bedacht dat het over een bos moest gaan. Dat gaat de begeleidster van Protoon voor ze regelen. Er liggen pads klaar, er zijn drumstokken, de kinderen mogen hun zelfbedachte geluiden op het thema... Lees verder
Iraanse Turandot ontwapent met innemende muziek. Maar Puccini blijft onverslagen
Het is best durven. Dat je een klassieker uit de Italiaanse opera pakt en die voorziet van een ‘oerversie’. Ik ken een klein legertje militante operacritici dat daar het liefst gewapenderhand tegen ten strijde zou trekken. Als dat dan ook nog eens uit Iran afkomstig is, heb je al gauw de poppen aan het dansen. Om maar gelijk de eerste spanning uit de lucht te halen: Turan Dokht, gisteravond... Lees verder
Jimi Hendrix en Hlengiwe Lushaba: hemelse verbintenis in een requiem voor de vrijheid van Congo
Hlengiwe Lushaba, onthoud die naam. Deze Zuid Afrikaanse zangeres zingt de stoeptegels uit de straat tijdens Sur les traces de Dinozord. Ze doet dat met een stem die van gruizig falset naar full Wagner sopraan gaat, al zal die term me wel weer kwalijk genomen worden door klassieke scherpslijpers. Maar wat zou het? Hlengiwe Lushaba zal het weinig uitmaken, want ze draagt de voorstelling van... Lees verder
Zwart, Frans, of Afrikaans: The Welcome Table houdt discussie over ‘négritude’ op ruime afstand van het Holland Festival
De grond onder je voeten is heilig. Het is, in deze tijden van linkse identiteitspolitiek en opkomend rechts blut und boden denken, een best riskante opmerking, maar Faustin Linyekula gebruikte hem toch, in een antwoord op een vraag uit het publiek. Die vraag ging over de noodzaak, om je eigen plekje te verdedigen in een steeds verder globaliserende wereld. Want het gaat Linyekula wel degelijk om... Lees verder
Eight van Michel van der Aa: hallucinante mixed reality in Holland Festival. – Maar vergeet niet je pumps uit te doen
Ietwat misselijk en met wankele benen verlaat ik de corridor waarin ik zojuist Eight van Michel van der Aa heb beleefd. ‘Heb je het circuit gevolgd op die hoge hakken?’, vraagt een medewerker van het Holland Festival ongelovig. Inderdaad had ik mijn pumps beter bij de ingang achtergelaten. Het mixed realityproject Eight beleeft dinsdag 4 juni zijn wereldpremière in Muziekgebouw aan het IJ. –... Lees verder
Deze schilders moesten de identiteit van hun land vormgeven. Drents museum toont resultaat van 19de eeuws streven naar een Italiaanse natiestaat.
Antonio Mancini, Lorenzo Delleani en Fillippo Palizzi, wie kent deze invloedrijke Italiaanse schilders niet? Blijkbaar heel veel mensen niet. Voel je niet schuldig, zelfs bij veel kunsthistorici doen de namen geen belletje rinkelen. Dit in tegenstelling tot Caravaggio, Leonardo da Vinci, Botticelli, Bernini en Titiaan. Deze kunstenaars hebben weinig introductie nodig: Italiaanse kunst, cultuur en... Lees verder
Parlement Debout: rondje Bijlmer levert vooral ongemak op voor Holland Festival publiek.
De Bijlmermeerpolder staat nog steeds bekend als een stadsdeel waar je niet heen gaat als iets of iemand je daar niet toe dwingt. Een stigma dat de flatwijk in de jaren tachtig kreeg toen hij diende als afvoerputje van de samenleving. En nog steeds is de reputatie slecht. Een enkel geweldsincident beschadigt steeds weer het hele stadsdeel, al is dat nog zo groot en divers. Er wonen zelfs meer... Lees verder
‘Ik heb er geen enkel probleem mee als toeschouwers Anthony en Cleopatra willen zien. Maar voor mij gaat het over iets anders.’ Tiago Rodrigues schrijft theater voor dansers.
Anthony and Cleopatra is precies het soort repertoirestuk waar mensen tijdens het Holland Festival, of elk ander prestigieus podium, naar uitkijken. Regisseur en schrijver Tiago Rodrigues weet die grootse verwachting niet zozeer te onttakelen, als wel naar de intimiteit van een duet en een spel met uiterst elementaire theatergestes terug te brengen. Zijn twee acteurs zijn dansers, een ervaren... Lees verder




Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.